Judy4alyn Israël #2

25-10-2015

De dag waar we het hele jaar naar uitgekeken hebben . Vrijdag hebben we door Jerusalem gewandeld .

DSCN0093DSCN0094DSCN0100Komen midden in een winkelstraat Marion en Joseph tegen.

DSCN0101DSCN0104

We rijden zaterdagavond al met de bus naar het hotel bij het meer van Tiberias. Vandaar zullen we de volgende dag naar het vertrekpunt gaan. We zien wat oude bekenden, waaronder Becki uit New York, Cathy de fundraiser uit Amerika en Jeff. Leuk om te zien dat ze ons ook nog kennen. Al met al lijkt het net een schoolreisje voor volwassenen. Er rijden twee bussen vanuit Jerusalem en er komen ook al mensen vanuit Tel-Aviv . Bij aankomst in het hotel zijn er al aardig wat Nederlanders. Dit jaar doen Tim ,Nederlander uit Italië en Frank uit Rotterdam en Jacques uit België , maar van oorsprong Nederlander en Yossi een Israëlische Nederlander voor het eerst mee. Bij mij heerst een positieve ,maar ook best wel een hoge spanning , in mijn lijf. Het feit dat ik drie weken niet gefietst heb en mijn spieren wel erg veel rust hebben gehad , maakt het daar niet beter op. Zit nog geen vijf minuten of Peter vraagt of ik zijn mail heb ontvangen. We hebben maar beperkt WiFi , nee dus. Een aantal heren heeft het snode plan bedacht om Maccabi fietsen op te richten. Of ik bij hun in het bestuur wil komen. Ben zeer vereerd , maar wil daar wel even een nachtje over slapen. In bed maak ik me in eerste instantie druk over het feit dat vannacht de wintertijd in gaat. En of de wekker dan wel goed gezet is ? Springt mijn mobiel automatisch terug en klopt de tijd dan met de wekker? Moet opeens heel erg om mezelf lachen. Ik , die gevraagd wordt om in een fietsbestuur te gaan zitten. Het is pas drie jaar geleden dat ik een beetje sportief geworden ben. Mijn eerste ritje was dan wel 50 km , maar dat was omdat ik achter de groep aan ging . Ik kende de weg niet en was anders nooit thuis gekomen. Iedereen die dus twijfelt of denk dat hij/ zij niet lang kan fietsen , uit ervaring weet ik nu dat je veel kan opbouwen. Ik slaap onrustig en word een uur voor de wekker wakker. Had ondertussen ook al,meerdere keren, op de klok gekeken of die goed liep. Mijn gevoel van spanning gaat over in , heb er zin in. Bij het ontbijt veel mensen in Alyn kleding, maar ook veel Indiërs en Grieks orthodoxen. Wat een bijzondere mengelmoes . Er zijn rond het meer van Tiberias dan ook heel veel heilige plaatsen. Om 7.30 zitten we in de bus richting startpunt. Best nog wel even rijden en bij elke heuvel bekruipt me toch weer het gevoel van angst , moeten we straks allemaal wel op de fiets doen. We verzamelen bij de agricultuur school waar Yitschak Rabin zijn opleiding heeft gehad.

DSCN0116DSCN0108DSCN0115DSCN0113DSCN0119DSCN0117

Vandaag is het precies 20 jaar geleden dat hij vermoord is . Daar wordt bij de openingsplechtigheid bij stil gestaan. Ook wordt stilgestaan bij twee politieagenten die ons vorig jaar begeleidden en vlak na de Alyn ride zijn omgekomen. Een Druze die om het leven kwam bij een aanslag op een synagoge . En een politieagent die bij een auto-ongeluk is omgekomen. Het kippenvel moment was toen ze vertelden dat zijn vrouw , ook politieagente, dit jaar als vrijwilligster mee gaat. Er doen dit jaar meer dan 300 fietsers mee , uit 15 verschillende landen.  Grootste groep komt uit Israël , dan Amerika . Nederland staat op een mooie derde plaats van deelnemers. Ondanks de gespannen situatie in Israël , heeft de organisatie geen enkele afzegging gehad. Ook het zingen van het Hatikwa het lied van hoop, het Israëlische volkslied , is voor mij altijd indrukwekkend. Bij mijn fiets aangekomen , blijkt de ketting er al af te liggen. Gelukkig geen enkel probleem ,voor een van de vele fietsenmakers. De lucht is grijs en grauw en er staat al een aardig windje. Als eerste gaan de mountainbikers weg . Daar doen voor de groep twee onbekende Nederlanders mee, Aart en Evert- Jan, natuurlijk worden ze meteen opgenomen in de Nederlandse groep. Er hangt een drone in de lucht die de boel aan het opnemen is. Als wij van start gaan valt er precies op dat moment een hele harde donderslag. Als dat maar goed gaat? De wind is flink aangetrokken en het begint te regenen. Nou geven we niet meteen op , maar naar de lucht kijkend belooft het niet zoveel goeds. Het gaat harder regenen en de wind wordt nog sterker, moet goed blijven zitten ,word anders zo van de weg geblazen. Na anderhalve kilometer stoppen we al om weer een groep te vormen. Iedereen is al nat geregend en er komen al geluiden dat mensen zo niet doorgaan . Als we na weer een kilometer weer stoppen en de grote regendruppels vermengd met zand op mijn huid valt , voelt dat niet al te prettig aan .

DSCN0122DSCN0123

Je moet met je rug in de wind staan om te kunnen kijken. Ook de meegebrachte regenjasjes brengen geen soelaas. Er wordt druk overleg gevoerd met de politie , die uiteindelijk besluit de tocht voorlopig te stoppen. We worden na een tijdje opgehaald door de bussen. Iedereen is tot op het bot nat. Het is niet echt koud, maar dat worden we wel . De fietsen die aan de kant van de weg staan worden weer in de busjes gezet. Het blijkt dat de stroom in Tiberias is uitgevallen en er zoveel takken op de weg liggen dat uiteindelijk de hele Tour wordt afgeblazen. We worden naar een spa in Tiberias gebracht waar we handdoeken krijgen om op te drogen. Enkele mannen gaan met hun fietsbroek het zwembad in , maar dat is voor mij geen optie.

DSCN0124

Lunch wordt gebracht en later gaan we terug naar het hotel. Het regent weer , de voorspelling voor morgen is slecht. Vind het voornamelijk sneu voor de organisatie , zij moeten ad hoc iets anders verzinnen, regelen. Logistiek is dit een hoogstandje hoe snel ze dit geregeld hebben . Hopen dat het morgen beter is.

26-10

De wekker staat om 6.15 . Ben al voor die tijd wakker , redelijk geslapen . We vertrekken vanuit het hotel om een rondje meer van Tiberias te doen met een extra lusje naar Qatzrin. We worden welkom geheten door de burgemeester die ons een goede ride wenst. ‘ s Avonds belooft hij ons langer toe te spreken. We fietsen door Tiberias , een deel samen met de off roaders. Het is net de tijd dat de kinderen naar school gaan. De kinderen , voornamelijk orthodox joods , staan aan de kant te klappen en te zwaaien. Gaan de stad uit dus dat is lekker naar beneden. Na zo’n 20 km is er een flinke klim. Ik heb van te voren niet willen weten hoe hoog en hoe lang de klimmen zijn, dus weet nu ook niet wanneer er een einde aan komt. Ik ben iemand die altijd haar hart volgt. De klim is heel heftig , ook nu luister ik naar mijn hart dat veel te hard klopt. Stap even af , behoorlijk tegen mijn zin in , maar lijkt me op dat moment het verstandigst. Wacht even tot ik weer een redelijk normale hartslag heb en stap dan weer op . Verder omhoog in mijn laagste versnelling , ploeterend. Als ik een tandem langs zie komen met een begeleider met een van de kinderen van Alyn , ben ik me weer eens te meer bewust hoe gezegend ik ben. Als ik naast ze fiets zeg ik hoe fantastisch ik ze vind. De lach van de jongen gaat me door merg en been, wat een kanjer en doorzetter. Gelukkig hoef ik verder niet af te stappen en als Roberta , uit Amerika die triatlons doet, zegt dat ze het zwaar had, voel ik me minder bezwaard dat ik ben afgestapt. Er staan op verschillende plaatsen vrijwilligsters die water uitdelen. Heb al flink wat gedronken , maar wil niet meer stoppen. Het blijft maar omhoog gaan. Ook nu heb ik weer een t- shirt aan met mijn naam erop.

DSCN0129

Word dan ook regelmatig aangesproken. Je fietst dan met iemand op en maakt een praatje meestal is de vraag waar ze vandaan komen en wat ze doen. Zo verteld een jeugdpsychiater uit New York dat ik beter flink zigzaggend naar boven kan fietsen. Je maakt dan wel meer meters maar je komt makkelijker boven. Daar de wegen voor ons afgezet zijn probeer ik het even , het werkt inderdaad. Maar die extra meters is ook wel weer vermoeiend . Net voordat we stoppen na 36 km wil ik mijn laatste slokje opdrinken , maar fiets door naar de stopplaats. Ik sta te shaken en begin maar met een banaan en water .

DSCN0130DSCN0132DSCN0133

Er volgen nog sinaasappel partjes , muesli reep , dadels en nog maar een banaan . Het is wonderlijk dat je lijf op dat moment aangeeft wat het waarschijnlijk het meeste nodig heeft. We fietsen nog 15 km naar de lunch met een kleine klim en een flinke afdaling. Ook nu geeft mijn lijf aan dat het behoefte heeft aan veel drinken , tomaatjes en een boterham met pindakaas. Dit alles nadat ik al wat pasta salade met o.a pekelzuur heb gegeten, iets wat ik anders nooit eet. Het is warm maar de lucht is donker. Als we verder fietsen zien we dat de bui ons voor is geweest , de wegen zijn nat. Gelukkig we kunnen gewoon door fietsen. We fietsen nog 20 km , voel nu mijn billen wel en ook mijn linkerhand tintelt. Dus even op de trappers staan en hand los van het stuur en dan trekt alles weer bij . Weer een stop met lekkers . Ons hotel ligt hoog in Tiberias. Gelukkig krijgen we te horen dat we niet door de stad hoeven en dat we met de bus naar het hotel worden gebracht .

DSCN0134DSCN0139DSCN0137DSCN0140

Nog maar 12 km te gaan. Uiteindelijk iets meer dan 94 km op de teller. Aangekomen in het hotel staat er weer veel eten klaar. Gek genoeg hebben een boel mensen trek in de gekookte eieren , neem er ook twee .

DSCN0143DSCN0146DSCN0144

Het bier laat ik aan mij voorbijgaan . Stel me voor aan mijn Zuid- Afrikaanse Facebook vriend Mark. Leuk om hem nu ook live te zien.

DSCN0154

Even heerlijk in bad om alle spieren te ontspannen.Het is de avond dat alle Nederlanders iets oranjes aan hebben.

DSCN0148

Na het diner een avond waar de politiemannen die ons vorig jaar begeleiden en omgekomen zijn herdacht worden. De vrouwen en hun families zijn hierbij . Er wordt meerdere keren voor hen, tijdens de speeches geapplaudisseerd en opgestaan, indrukwekkend . Hierna is er een filmpje o.a. over Or , het jongetje waar ik afgelopen donderdag mee op de foto mocht. Zijn moeder fietst dit jaar voor het eerst mee. Het filmpje staat ook op de website van Alyn. Daarna een optreden van een bekende Israëlische zanger, David Broza.

DSCN0150DSCN0152

Met een bijzonder optreden van Raz . Een jongen die op dit moment in Alyn gerevalideerd wordt , omdat hij een bloeding in zijn rug heeft gehad waardoor hij niet meer kon lopen. Door zijn kracht en doorzettingsvermogen komt hij met krukken lopend het podium op en geeft een geweldig optreden met zijn saxofoon. Het is weer een bijzondere avond. Als we terug lopen dondert en bliksemt het weer. Morgen worden we met de bus naar een ander startpunt gebracht. Hoop wel dat we kunnen fietsen. Nu 23.30 wekker gaat om 6.00 .
Route van vandaag was: Tiberias – Capernum- langs de Jordaan rivier – Katzrin terug naar Tiberias . 95 km en 515 meter klim

27-10

We hebben drie nachten in hetzelfde hotel geslapen.

DSCN0157

Met alle fietsers. Dat was extra leuk ,omdat we nu ook de Nederlandse off roaders zoals Peter, Joey en Louis Paul konden spreken. Ook de challengers Martin, Gerard en Yaron zaten gezellig bij de Nederlandse meute. We worden met een bus naar Beria gebracht. Wel een uur rijden vanuit Tiberias. Daar staan alle fietsen klaar. Heb net zoals de vorige dagen niet gekeken wat de route is. Het wordt sowieso zwaar en anders worden mijn zenuwen nog moeilijker in bedwang te houden. Slapen gaat ook al niet zo makkelijk. Jaron biedt zich als vrijwilliger aan om een gevaarlijke plek te markeren. De weg is zo slecht dat er in totaal 12 extra fietsvrijwilligers staan.

DSCN0158DSCN0159DSCN0160DSCN0161

Normaliter staan er op de afslagen en andere belangrijke punten vrijwilligers van Alyn. Ook zij moeten een donatie geven .Al heel snel gaan we flink omhoog. Alle routes zijn na te lezen op www.alynride.org . De moed zakt me in de knieën en ook mijn kuiten stribbelen heftig tegen. Gisteren al veel geklommen en mijn kuiten voelen zeer verzuurd aan. Omdat ik nog maar vijf kilometer per uur ga , stap ik maar af en probeer verder te lopen. Zelfs dat lukt nauwelijks . Wil tien stappen omhoog doen , maar lukken er maar acht. Moet dan weer even stilstaan om op adem te komen . Gelukkig zie ik veel meer mensen lopen. Als ik dan weer op adem ben gekomen stap ik weer op om een stukje verder te fietsen. Op een gegeven moment doen mijn kuiten het helemaal niet meer. Mazzel dat Joseph langs komt en aanbiedt om even mijn kuiten te masseren . Heel graag , met wat icezalf van Micha probeer ik het toch maar. Maar het is werkelijk op en af de fiets. Later hoor ik dat de stijging 17% was. Als ik dat geweten had was ik er niet eens aan begonnen. De bus , waar je in moet stappen als je de boel te veel ophoudt, komt steeds dichterbij. Verdorie daar heb ik echt geen zin in. Johny raadt me aan om toch maar weer op de fiets te stappen . En gelukkig kan ik voor de bus uit blijven fietsen.

DSCN0163

We fietsen o.a . langs Meron. Heb het vreselijk zwaar . Vloek stiekem, wel beperkt, in alle talen die ik ken en vraag me steeds maar weer af waarom ik dit in G.dsnaam doe ? Het zweet loopt onder mijn bandana over mijn gezicht .Maar dan kijk ik weer naar het fotootje van Or , die ik speciaal bij mijn stuur heb hangen en al mijn donateurs en sputter maar weer verder. Het heeft helemaal geen consequentie als ik verder met de bus ga, maar het is mijn eer eigenlijk te na om op te geven. Terwijl het niets met opgeven te maken heeft. Het maakt niemand iets uit hoe je bij de finish komt , met de fiets of met de bus.Neem voor het eerst een gelletje , wat instant suiker is en dus meteen weer energie moet geven. Maar dat gaat mijn mond in en voordat dat bij mijn kuiten is….alles zit in de weg . Als ik te diep voorover gebogen zit , zitten mijn knieën in mijn buik. Het trekken en duwen op de pedalen lukt ook niet, probeer het wel. Kijk alleen maar op de weg , want als ik omhoog kijk zie ik weer een heuvel , berg , haarspeldbocht. En heb geen idee wat daar dan weer achter zit. Elana een jonge Canadees/Israëlische lerares en ik beuren elkaar op om steeds weer even verder te gaan. De drie jaar dat ik nu fiets zijn we elkaar regelmatig tegen gekomen. Ook zo’n leuke meid. De mensen zijn allemaal zo aardig en vriendelijk. Mensen van over de hele wereld met een en hetzelfde doel , dat schept een band. Na 51 km is er lunchpauze . We staan op een prachtige plek met uitzicht op de Middellandse zee , Haifa en Rosj Hanikra.

DSCN0166DSCN0167DSCN0168DSCN0170

Hebben ook vlak langs de grens van Libanon gefietst. We worden super begeleid door de wegpolitie . Ze sluiten wegen af en zorgen dat geen auto zomaar verder rijdt. De meeste reacties zijn ongelofelijk leuk. Vrachtwagens die toeteren , bussen vol toeristen die zwaaien en mensen die uit de auto stappen om te klappen. Er wordt met aardig wat mobieltjes gefilmd , misschien als bewijs waarom men te laat is . Maar het is ook wel een heel imponerend gezicht zo’ n hele stoet met fietsers allemaal in het geel. Bij de lunchpauze twijfel ik erg of ik door zal fietsen. Mijn lijf geeft aan dat het eigenlijk wel genoeg is. Tril en ben behoorlijk emotioneel , voor mij een teken dat ik misschien over mijn grens ben gegaan. Nu ben ik normaliter ook een emotioneel mens , maar dit voelt heel anders. Mijn schouders zitten vast en mijn benen voelen als blubber. Arnold heeft voor mij nagevraagd hoe ver het nog naar het hotel is. 15 Km en met een hele steile weg naar beneden en dan nog een klimmetje naar het hotel. Besluit het na twee koppen soep en een boterham met pindakaas, toch maar te proberen. Bus kan altijd nog. We zijn naar de lunchplek flink afgedaald , voel de bui al hangen dat we dat eerst weer omhoog moeten. Maar ook hier geldt , men lijdt het meest voor het lijden dat men vreest. We nemen een andere weg. Moet heel erg in mijn remmen knijpen om niet als een kamikaze piloot naar beneden te gaan. Zo ga je het ene moment vijf kilometer per uur omhoog en daarna zo’n 50 km naar beneden. Arnold houdt me goed in de gaten en probeert me naar boven te praten. Ik mopper dat mijn versnellingen rammelen en dat dat waarschijnlijk het probleem is. Als ik even goed kijk zie ik dat ik nog op mijn grootste blad zit op de laagste versnelling. Daarom rammelt ie, moet naar mijn laagste blad en de laagste versnelling. Heb nu dus nog wat ruimte om door te fietsen . G.d zij dank is de jeugdherberg in Shlomi in zicht en trap ik mijn laatste metertjes door. Met dank voor de mentale steun van veel mensen, ook mensen die ik niet ken die mijn naam achter op mijn t- shirt zien. Jaron heeft het super gedaan en besloot toen hij voelde dat hij nog energie over had om maar als een van de eersten binnen te komen. De Nederlanders doen het goed en zitten altijd bij het eerste groepje dat aankomt. Ik heb het gevoel dat ik vaak een van de laatsten ben, maar dat valt toch wel mee. Kortom iedereen is weer trots op iedereen van de groep. Lig een half uur op apegapen met mijn benen omhoog , voor ik een move kan maken naar de douche. Een lekker diner waar Shimon weer leuke verhalen verteld , doet ook altijd goed.

DSCN0172 Twee  deelnemers uit Zweden.

Morgen weer een dag , maar dat na een heerlijke massage in het hotel. Waarbij de masseur opmerkt dat mijn benen en schouders erg gespannen zijn, yeah,tell me something new .
Route : Byria- Meron- Sasa- Shlomi. 72 km en 1246 meter klim.
28-10

Als we de volgende ochtend bij de startplaats wachten besluit ik toch maar even naar de politieagente te gaan, om haar te zeggen hoe buitengewoon ik het vind dat zij er dit jaar bij is. Ik stuntel wat in het Ivriet, deels omdat ik het niet goed kan , maar ook van de emoties. Als ik als antwoord van haar een big hug krijg, loop ik met een grote brok in mijn keel weg. We gaan fietsen en hoewel de weersvoorspellingen slecht zijn , laten we alle apps links liggen en fietsen door een kiboets met bananen – en avocado plantages. We wachten tot iedereen weer bij elkaar is voordat we de bergen weer in gaan . Mijn lijf heeft het moeilijk en drink en eet wat tussendoor in de hoop dat ik er genoeg energie uit kan krijgen.

DSCN0177DSCN0179DSCN0180DSCN0182

De bergen zijn zwaar en steil. Besluit al snel te gaan lopen , op adem te komen en dan weer op te stappen . Mijn hoofd bonkt in mijn helm en alles doet me pijn. Heb een fietsbroek aan die schuurt en ik heb veel meer spieren dan ik ooit voor mogelijk had gehouden . Maar elke trap is weer een stukje verder en elke meter is er een. De bezemwagen zit net achter me en als ik denk, nu is het echt wel welletjes zie ik de stop.Baal ongelofelijk dat mijn lijf het niet meer doet. Het feit dat er gezegd word dat ik witjes zie , helpt ook niet. Als ik twijfel of ik verder zal fietsen en ik bijna in tranen ben als Vera een arm om me heen legt , weet ik dat ik verstandig moet zijn en niet verder moet fietsen. Wat vind ik dit moeilijk. Ondanks dat ik weet dat het geen opgeven is en dat er helemaal niets op het spel staat , probeer ik mijn geest te overtuigen dat mijn lijf wil dat ik stop. Als de organisatie zegt dat het slechte nieuws is dat we 25 km naar de volgende stop is en voornamelijk omhoog gaat .Het goede nieuws is dat daar genoeg bier is voor iedereen ,bij mij de knop om. Kan ook niet meer op de fiets zitten.

DSCN0189DSCN0185DSCN0188

Stap dus in de bus en kijk met leden ogen aan hoe iedereen de heuvels beklimt. Er vormt zich een lange stoet van auto’s achter ons . Niet iedereen is geduldig en een enkeling probeert de bus in te halen. Bij twee keer toeteren blokkeert de politie de auto. Zelfs een discussie met de politie heeft geen zin , gewoon achter aansluiten. Er wordt gestopt in het plaatsje Karmiel.

DSCN0193DSCN0194DSCN0202DSCN0207DSCN0209DSCN0210DSCN0212

Iedereen die boven is gekomen zegt dat de beklimming wel mee viel en dat ik het waarschijnlijk wel had kunnen doen. Maar denk dat ik anders de volgende dag helemaal niets meer had gekund en dat is wel de dag dat we naar Alyn gaan. Het is niet anders. De burgemeester van Carmiel verteld dat het plaatsje 50 jaar geleden gesticht is en dat er 70 nationaliteiten zijn. De challenge fietsers komen ook naar dit punt. Zij hebben moeten stoppen met hun tocht omdat ze midden in een regenbui zaten en dat het er niet naar uit zag dat het zou gaan stoppen. Zo zijn de buien heel plaatselijk. Hoorden dat er op verschillende plaatsen grote overstromingen zijn. Gaan met zijn allen met de bus richting Jerusalem , een rit van bijna twee uur. Daar maken wij ons op voor het ” galadiner” .

 

DSCN0214DSCN0215DSCN0216DSCN0217DSCN0219DSCN0221Het is geen gala en het is een buffet , maar de sfeer is weer super en alle fietsers zijn weer bij elkaar. Renee , de vrouw van Joop is ook van de partij. Helaas kan zij niet meer mee fietsen , maar geniet zichtbaar van de sfeer die ze twee jaar geleden ook heeft geproefd. Tijdens de presentatie van Yechieel , die niet onder doet voor een stand up comedian, krijgt Joseph zijn jasje als bewijs dat hij al vijf jaar mee fietst. Als deelnemende landen worden genoemd ,er wordt voor iedereen geklapt. ” And now it will be noisy, Holland ” en dat werd het ook. Na het eten een heerlijke band , waar iedereen die dat wilde uit zijn dak kon gaan. En dat doen we dan ook maar.

DSCN0226DSCN0232

Morgen ochtend om 7.00 uur de bus in voor de laatste dag.
Route: Shlomi- Rosh Hanikra- Kfar Vradiem- Karmiel. 52 km en 930 meter klim

29-10

De wekker staat om 5.50 uur.

DSCN0235DSCN0237

Uitzicht op Jerusalem/Jeroesjalaiem vanuit het hotel.Bij het ontbijt is ook mijn maag nog niet wakker, maar moet wel eten er moet weer een behoorlijke prestatie geleverd worden. Neem maar een banaantje mee voor bij de start.

 

Met bussen worden we naar Latrun , bij mini Israël gebracht. Alle fietsen staan daar weer klaar vandaag doen er ook mensen mee die een dag meefietsen.

DSCN0239DSCN0240DSCN0241DSCN0242

De Canadese ambassadeur fiets ook mee.

DSCN0244DSCN0243

Het is dus een drukte van belang. Allemaal op en voor Alyn. Heb zware bovenbenen en weet dat het eerste gedeelte dat lijkt alsof het naar beneden gaat, vals plat is. Maar het gaat en ben blij dat het gaat zoals het gaat. Glenda uit Amerika geeft aan dat ik achter haar en Joseph aan kan fietsen , lukt een tijdje. Maar er moet weer aardig geklommen worden. Jerusalem ligt op heuvels en het lijkt erop dat we ze allemaal op moeten. Kijk af en toe achterom om te kijken hoe ver de bus van me vandaan is. Zie ook de hele stoet van auto’s die erachter stapvoets moeten rijden. Ik zou zo graag door willen kunnen fietsen. Als de politie auto met de politieagente naast me rijdt en vraagt of het goed gaat, zeg ik zuchtend dat het gaat. Met nog een beetje lucht vraag ik hoe ver het nog is naar de top. Nog vijf kilometer omhoog. Het zal toch niet echt waar zijn? Weet van een vorige keer toen ik dat hoorde , dat ik in de bus stapte en de stop dichterbij was. Zet mijn mind op doorgaan en hoop dat bij de volgende bocht de top bereikt is. Dat duurt echter best nog wel een tijd, weer een bocht en nog verder omhoog. Het begint te regenen. Wil niet stoppen om mijn regenjasje aan te doen. Zoveel speling met de bus heb ik ook weer niet. En eigenlijk is het wel even lekker op dat bezweette lichaam van me. Het is inderdaad een bui en rijd daar ook weer uit. Eindelijk zet de daling in en komen we bij de stop. Als de Canadese ambassadeur langs ons loopt spreek ik haar aan. Vertel haar hoeveel Nederlanders er mee doen en of ze de Nederlandse ambassadeur ook niet kan overtuigen om mee te doen voor dit prachtige doel. Ze wordt begeleid door de Israëlische kampioen mountainbiken. Zij is pas nog in Nederland geweest voor Maccabi Nederland .

DSCN0247DSCN0250

Krijg haar adres om de foto’s door te sturen. We fietsen door naar de laatste stop voor Alyn . Als we daar weer gastvrij onthaald worden , begint het werkelijk te hozen. Extra regencapes worden uitgedeeld. Overal waar het mogelijk is wordt geschuild.

DSCN0251DSCN0253DSCN0254DSCN0256

Er wordt getwijfeld of we moeten gaan fietsen of niet. Het eerste gedeelte is lang naar beneden. Daarna steil omhoog. Wegen kunnen glad zijn. Als het uiteindelijk alleen nog maar miezert gaan we toch maar op pad na de nodige veiligheidsinstructies. Heb over mijn windjack de regenponcho, als ik mezelf later in de schaduw zie lijk ik wel een vleermuis. Het is koud en mijn armen klapperen net zo hard als mijn tanden. Maar ook deze bui gaat over en stop onderweg om de jasjes uit te doen. Voordat we omhoog gaan verzamelen alle fietsers zich. Alle off roaders die zwaar onder de modder zitten en alle onroaders.

DSCN0260DSCN0262DSCN0263

Uit alle verhalen snap ik dat deze editie door iedereen als zwaar wordt ervaren. We moeten nog 5 km steil omhoog, het is puur afzien. 1220 Meter moeten we vandaag klimmen . Probeer mezelf van lantaarnpaal naar lantaarnpaal te fietsen en als dat niet meer kan, te lopen. Haal een voet uit de clicks om zo harder te kunnen trappen. Maar ook dat is absoluut een opgave. Er komt geen einde aan. Hoor op een gegeven moment de trommels al die alle fietsers bij Alyn verwelkomen ,maar hoe lang moet ik nog? Eindelijk zie ik Jaron staan die op me is blijven wachten zodat we samen naar de finish kunnen. Wat een ontvangst ! Behalve dat er al een heleboel mensen staan te klappen , staan ook mijn ouders en Ophira er.

DSCN0265DSCN0267DSCN0266DSCN0269

En ook een heleboel familieleden van de andere fietsers , die ons een heel warm welkom heten. Wat is dit voor de derde keer weer een ongelofelijk rijk gevoel. Krijg ook een big hug van de geneesheer , een dame, directeur , waar ik de vorige avond nog flink mee gedanst heb. En dan naar binnen waar de kinderen staan om ons een medaille te geven. Natuurlijk is dit een emotioneel gebeuren, maar wordt overmand als ik de moeder van Or zie. Zij heeft de offroad voor het eerst gereden. Or hangt haar een medaille om en zij hem.

DSCN0271

Iedereen die er om heen staat schiet vol klapt.

DSCN0281

Ik krijg mijn medaille omgehangen en als de andere medailles gevonden zijn, krijgen ook de rest van de fietsers, die omgehangen.

DSCN0278

Ik bedank een ouder dat we met zijn dochter op de foto mogen. Hij bedankt ons , als ik naar zijn zwaar verbrandde dochter kijk , kan ik verder niets zeggen.

DSCN0286DSCN0284

Het is ongelofelijk druk, er speelt een bandje van kinderen van Alyn.

DSCN0279

Muziektherapie hoort ook bij de revalidatie. Hoewel ik totaal gesloopt binnen kwam ,loop ik al weer snel over van de adrenaline door alle energie die Alyn en haar kinderen , de staf en ouders uitstralen .

DSCN0289

De afsluitingsceremonie wordt binnen gehouden en is kort in tegenstelling tot voorafgaande jaren. Omdat de kans op regen te groot was. Het bedrag wat tot nu toe is opgehaald is 1,7 miljoen dollar! Alyn en haar Wheels of love organisatie kan met recht super trots zijn , op alles wat ze georganiseerd , gedaan en bereikt hebben. Wat is het allemaal weer bijzonder, fantastisch, indrukwekkend , emotioneel, zwaar ,gezellig en de moeite waard geweest. Iedereen, werkelijk iedereen heel erg hartelijk bedankt voor alle steun en het meeleven op wat voor manier dan ook ! Als het enigszins kan hopen we dit volgend jaar weer te doen. En iedereen kan en mag mee!

Op Facebook staan zowel bij Wheels of love  als bij de deelnemers leuke foto’s .

Liefs , fijn weekend en vanuit Jerusalem (sjabbat) SHALOM !

Judy

 

 

9 gedachtes over “Judy4alyn Israël #2

  1. Wat heb je weer je best gedaan om er een levendig, sfeervol verhaal van te maken. Ik heb er van genoten. De vele foto;s getuigen van het enthousiasme dat werkelijk van de fietsers afstraalt. Wat had ik er graag bij willen zijn.

  2. Een FANTASTISCHE prestatie en inzet van mijn kinderen en natuurlijk van alle andermans kinderen…..
    Heb genoten van het oergezellige verslag, maar het allermeeste van het feit , dat iedereen weer veilig is aangekomen!!
    een (over) bezorgde moeder!

  3. Geweldig gschreven, met smaak gelezen, ik werd al moe door het alleen maar te lezen. Ik vind het een topprestatie en wat heb jij een doorzettingsvermogen….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *