Israël 2018 # 3 Laatste dagen

Bijzonder

Woensdag 31-10-2018

Om 5.00 horen we de eerste oproep voor het gebed uit een nabij gelegen moskee, dus ook vannacht maar een paar uur slaap gepakt.We worden met bussen van ons hotel naar de fietsen gebracht. Als we aankomen zien we een groep kinderen van Alyn instructies krijgen. Dit is zo’n bijzonder moment en gezicht .

Het zijn kinderen met aangepaste handbikes en tandems . Het zijn de kinderen die in Alyn gerevalideerd zijn en worden , samen met hun vrijwillige begeleiders . Eén van de begeleiders heeft zelf een volledige been prothese . De emoties trekken van mijn hoofd naar mijn knieën. Ga Lior dag zeggen die ook de vorige jaren heeft meegefietst . Duidelijk een puber geworden met een gaatje in zijn oor en zijn haar in een staartje bovenop zijn hoofd. We gaan van start met de kinderen natuurlijk voorop . Niet alleen dat deze rolstoelfietsen speciaal voor de kinderen zijn gemaakt ,er zitten ook handvaten aan zodat de begeleiders ze een stukje kunnen duwen. Maar dat is bijna de kinderen hun eer te na. Wat een kracht , enthousiasme en doorzettingsvermogen stralen al deze kinderen en jong volwassenen uit.

We stoppen al naar zo’n 10 km , om de groep weer bij elkaar te krijgen . Staan in de felle zon en ik ga even naar de kinderen om een praatje maken. Chaja in haar handbike vindt het jammer dat we zo langzaam gaan, ligt absoluut niet aan haar maar aan de ongetrainde Amerikanen die de boel ophouden, vertel ik haar . Waarbij haar mooie blauwe ogen achter haar stoere pilotenbril nog meer gaan stralen. Dan ook maar even met haar en Lior op de foto. Vraag toestemming of ik deze mag gebruiken , ze zijn alleen maar trots  en dat is naar mijn idee alleen maar meer dan terecht.

Ook Qais neemt een mooie houding aan om goed op de foto te komen . En spelt nog maar een keer zijn naam , zodat deze goed vermeld wordt. De kinderen worden onder andere ook door Paz Bash begeleid , de Israëlische vrouwelijke kampioen op de weg.  Bij de on road plus fietsen mannen mee die dit jaar voor Israël mee hebben gedaan met de Giro . Terwijl we staan te wachten tot de groep weer compleet is zien we straaljagers laag overvliegen , vast een militair vliegveld heel dichtbij. Het is nog 25 km naar de lunch. De kinderen fietsen naar hartenlust , mooi ook om te zien dat de duwers ook weer een steuntje in de rug krijgen van andere begeleiders. Dit is Alyn , iedereen helpt en steunt  elkaar waar dit mogelijk is. We fietsen door een moshav , langs de koeienstal en velden. Vlak voor de pitstop kan ik  mijn tranen echt niet meer bedwingen als ook wij  aangemoedigd en toegejuicht worden door kinderen uit groep 7 en 8 van de plaatselijke school. Allemaal eigengemaakte bordjes houden ze omhoog en er wordt geroepen en geklapt , gelukkig ben ik niet de enige die hierdoor tot tranen toe geroerd is.

Op naar de lunch die 35 km verderop is , kan gelukkig een stukje achter Arnold aan, die anderen ook aanspoort om het treintje langer te maken .Zwaan kleef aan, maar is niet altijd vol te houden. Goed dat de plussers er vandaag niet bij zijn , want we stoppen behoorlijk vaak .Maar dit is waar het om gaat, de kinderen die voor en met ons meefietsen. Zij trainen ook het hele jaar om mee te kunnen fietsen . Wat een bewondering heb ik voor hen en voor al die vrijwilligers die gedurende dat jaar mee helpen en meefietsen. Maar ook voor de technici die deze ,veelal handfietsen, op maat ge-vermaakt hebben. Al met al ,  het is een tocht en geen competitie . Klinkt beter in het Engels , it’s a ride not a race. Het laatste stuk terug naar de startplaats gaat over de snelweg , die helemaal voor ons is afgesloten. Kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die er flink van balen , jammer het is maar voor even . De kinderen die hebben nog een lange( snel) weg te gaan.

Finale

1-11-2018

Gisterenavond de officiële slotavond. Met een praatje van de geneesheer directeur , jammer dat dit niet gender neutraal is want ze is een dame, Maurit Be’eri. Zij verteld natuurlijk hoe bijzonder en specialistisch het Alyn revalidatie centrum is . Maar hoe hard komt het binnen als ze het verhaal van Roi laat zien. Roi is vijf maanden geleden geopereerd aan een kwaadaardige hersen tumor. Op het filmpje zie je een kaal jongetje die in een rolstoel zit en heel moeilijk spreekt. Zijn grootste wens is dat hij weer een normaal jongetje kan zijn.  Hij wordt aangekondigd en dan loopt hij het podium op . Onthutst ontvangt hij een staande ovatie, wij zijn  allemaal om een hele andere reden aangedaan. Hij leest voor dat hij dankzij de fysiotherapie , spraak- en zwemtherapie en alle andere hulp al weer een heleboel kan , hij bedankt daar iedereen voor. Zelfs de mannen moeten even slikken . Dan komt Chaim Wizman vertellen dat de 3,5 miljoen dollar nog  net niet gehaald is, op zijn Amerikaans wordt er gevraagd of dat vanavond nog even gehaald kan worden. Op een groot scherm wordt gemeld welke landen , met hoeveel deelnemers , er mee hebben gedaan aan de Wheels of Love . Van Australië , China , Singapore tot de 37 Nederlanders , iedereen wordt toegejuicht. De gele jasjes en de zwarte voor Shimon die dit jaar voor de 10e keer meedoet, worden uitgedeeld. Voordat het improvisatie cabaret begint is de 3,5 miljoen dollar opgehaald ! Morgen weer een vroege dag met weer een hoop stijgingen , maar het hoogtepunt is sowieso de aankomst bij Alyn. Vertrekken weer vanaf de plaatst waar we gisteren gestopt zijn. Alle fietsenmakers hebben alle banden zoals ook op alle andere dagen, weer van te voren opgepompt . Flessen vullen met water en we kunnen vertrekken. Weet dat het weer een hele zware dag wordt . Bedenk me na 10 km dat ik mijn Strava ben vergeten aan te zetten , jammer maar het is niet anders.

Bij de eerste stop voel ik me shaky , zijn het de zenuwen voor wat komen gaat of heeft mijn lijf nu gewoon even nog wat energie nodig.Stukje reep van Micha helpt .Natuurlijk is de Nederlandse groep leuk en aardig , we hebben een reputatie hoog te houden.  Rijden nu de ander kant van de snelweg , die weer helemaal leeg voor ons is gemaakt , gaan daarna naar een weg die ook voor wandelaars is.  Het is een deel van Shwiel Yisraeel , een wandelweg die van het noorden naar het zuiden van Israël loopt . De weg is daar minder goed en we doen net alsof het een stukje off road is. Maar ook hier staan de vrijwilligers op plaatsen waar verder niets of niemand is , om ons te waarschuwen voor gaten in de weg en om onze bidons bij te vullen. Bij de pitstop komen de plussers er ook aan . Zij zijn later vertrokken , maar hadden wat verstekelingen mee. De rijders die te laat voor de eerdere bussen waren moesten nu mee doen met de plussers, we rijden samen verder. Road plus is eigenlijk een challenge minus . Ze gaan zo hard , in groepsverband en gestructureerd te werk . Bij de on road is een groot niveau verschil , de plussers zijn allemaal aan elkaar gewaagd. Vind het zwaar en probeer mijn eigen tempo vast te houden en me niets aan te trekken van alle mensen die me voorbij schieten. Weet ook dat er nog veel mensen achter me aan komen. Ineens ben ik niet meer blij met alle afdalingen, want weet ook zeker dat ik weer omhoog moet . Trap , trap , trap, ik kan niet meer . Stap af en zorg eerst dat ik weer rustig kan ademhalen en dat daarna mijn hart weer op een gewoon tempo klopt. Mark , die vandaag ook mee fietst, zegt dat het 15% stijging is. Logisch dat ik het niet trek, ga een stukje lopen , voordat ik toch maar weer opstap.

Mark Engelsman die nu in Israël woont. Hij fietst met slippers aan.

Prop mijn mond vol met druivensuiker , gooi een deel van het water over me heen en besef me  dat we over een paar uur klaar zijn. Onderweg krijg ik van de vrijwilligers nog heerlijk wat water , vraag of dit over mijn rug kan in plaats van in mijn bidon, echt een cool down.  Kom gelukkig fietsend bij de lunchstop, boven . Daar is de on road plus al en ook de challenge , Jalon die vandaag mee was met de challenge, was het eerste aan na de Israëlische professionals, wat een super prestatie.  Even met het grootste gedeelte van de Nederlandse ploeg op de foto.

Manja , Marja,Judy , Marion, Daphna , Vera, Suzy, Ruben, Jalon,Micha R., John, Benjamin, Derk,Jaron, Gerard,Micha G. Arrnold, Robin, Shimon,Joop, Frits,Joseph,Joeda, Mark, Esther, Yaron, Maurits en Bernard

Daarna weer een behoorlijke afdaling richting Jeruzalem , maar deze stad ligt op zeven heuvels , dus je begrijpt het al , weer klimmen. Dit gaat eigenlijk best goed , het venijn zit hem in de staart. De laatste klim is bijna niet te doen, als ik afgestapt ben, zie ik veel mensen voor en achter me lopen. Maar zelfs dat  is zwaar, doe mijn schoenen iets strakker zodat ik er niet uit slip, of zal ik op mijn sokken verder gaan ? Waar is die bus als je hem nodig hebt ? Maar dat is eigenlijk met de finish bijna in zicht natuurlijk geen optie.Hoor in de verte alweer het we are the champions , maar ik voel me absoluut geen Queen, alhoewel ik graag zou willen meezingen , heb ik geen adem meer over. Toch maar verder op de fiets tot het benzine station , waar Jaron op me wacht om samen het laatste stuk naar Alyn te fietsen. Voor ons is het einde in zicht , voor de kinderen van Alyn nog niet , daarom doen we dit allemaal.Als ik mijn ouders , dochter en andere bekenden zie ben ik weer zo dankbaar , blij en voel ik me zo rijk.  We gaan onze medailles halen en zie Or en zijn moeder ook staan, een dikke knuffel natuurlijk ook voor hun. Wat was het weer mooi, bijzonder , emotioneel, warm , knap georganiseerd en volgens velen de zwaarste tocht ooit. Maar de stralende gezichten geven je de energie om hopelijk volgend jaar weer mee te doen.

 Coos , Chris en wij   Or en zijn moeder

Nogmaals heel erg hartelijk bedankt aan iedereen die ons op welke wijze dan ook gesteund heeft.

Tot volgend jaar !

lieve groet ,

Judy

P.S. Na thuiskomst zal ik ons Israël avontuur verder uitwerken met extra foto’s en routes , dus kijk over bijv. over 2 weken nog maar eens 😉 !

16 gedachtes over “Israël 2018 # 3 Laatste dagen

  1. Prachtig verhaal weer judy en van harte gefeliciteerd met deze behaalde challence , CHAPEAU
    Welkom thuis en bedankt voor het “meereizen” door jouw geweldig beschreven verhalen
    Een carrière als schrijfster naast fietser kan je ook nog beginnen hoor😗

  2. Werkelijk een indrukwekkende tour waarbij ook prachtig verslagen.

    Kan me ook voorstellen dat vooral ook zo’n laatste dag ook een enorme fijne en bijzondere indruk achterlaat.

  3. Judy,

    Ik vond het fijn om bij de intocht te zijn. Ik genoot nu ook van jouw bijzonder prachtige verhaalkunst. Mooi hoe jij e.e.a verteld. Ook leuk om mij op een foto te zien en hoe ik erbij betrokken werd. Leuk die spontaniteit.
    Bedankt voor het fijne en warme kontakt.

  4. Wat heb je ons weer fantastisch op de hoogte gehouden met je boeiende verhalen en prachtige foto,s. Allemaal van harte gefeliciteerd met het behalen van jullie doel en op jou Judy ben ik extra trots en dat is omdat ik je goed ken. Volgend jaar weer van die mooie verhalen? Ik hoop het.
    Groetjes, Jeannet

  5. Beste Judy,

    In 1999 heb ik in de Franse alpen gefietst. Een stijging van 7 tot 8% was voor mij de limiet. Ik begrijp het niet dat jij 14 tot 17% hebt bedwongen. Tijdens het lezen van jouw verslag heb ik echt mee geleden. Alle kawot voor deze prestatie.
    Graag zal ik jouw uitgewerkte verslag willen lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *