Israël 2018 # 2 Tijd

Zondag , 28-10-2018

 

Het feest kan beginnen . We hebben geluk dat de wintertijd vannacht in is gegaan , want de wekker staat al om 5.00 uur . We gaan met bussen vanuit Jeruzalem naar het Yatir woud . Een groot bos aangelegd midden in de woestijn  . Er komen ook bussen uit Tel Aviv en er zijn mensen die al in Ein Boqeq hebben overnacht. Iedereen verzamelt daar .

 

fam Sokol uit Miami 

De on road , challenge en de mountainbikers. Rijden door wat Arabische en bedoeïenen dorpjes . Weer een heleboel bekende gezichten , Joey mijn klasgenootje van de eerste klas lagere school, die nu al jaren in Israël woont is er ook. Benjamin woont nog niet zo lang in Israël , dus die tellen we ook mee bij de Nederlanders .Ook nieuwe gezichten bij de Nederlandse ploeg .Frits , Derk en Yalon fietsen voor het eerst mee en gaan meteen voor de on road plus .

Ruben,Vera, Manja,Micha, Jaron en Joop Fred en Ruben en Jalon    John,daphna, Judy , Fred, Marion en Frank   

 Frits Barend en Derk Sauer

 

Robin die al jaren in Brussel woont  hebben we gewoon ingelijfd bij de Nederlanders . Helaas kunnen Yossi, Huub en Yvonne door wat ongemakken niet meefietsen . Beterschap voor jullie en iedereen die dat nodig heeft. En  onder andere de Amerikanen Brad en Lauren , Becky en Canadese Glenda. Had van de week in Israël al ineens door dat ik mijn gele jasje van Alyn , welke je krijgt als je 5 jaar hebt meegefietst ,vergeten ben . Gelukkig had ik wel aan de kaas , haringen en pepernoten gedacht. Het is nog best fris bij vertrek en er lijkt een harde wind te staan . Bij aankomst staan er heel veel

tafels  met koffie , thee , broodjes , pindakaas , cottages ,croissants en ander lekkers klaar  . Zie Galith , ga even naast haar zitten en zegt wie ik ben . Galith is zeer slechtziend en fietste drie jaar geleden voor het eerst on road mee op een tandem . Dit jaar gaat ze net als vorig jaar op een tandem mountainbiken . Wat een bewondering heb ik voor haar.  Er wordt stilgestaan bij de aanslag op een synagoge in Pittsburgh . Na wat  praktische info , zoals dat je altijd achter de eerste politieauto moet blijven rijden en luisteren naar wat er aangeven wordt , wordt het gebed voor een veilige rit gezegd . En het Israëlische volkslied wordt gezongen . Altijd bijzonder dat iedereen vanuit de hele wereld , die dat kan,dit mee zingt . Het is tijd om te vertrekken . Er doen veel Nederlanders mee met de on road plus . Ik doe de gewone on road. Mijn bril blijkt volgespoten te zijn met zonnebrand en na  twee minuten begeeft mijn metertje het . Oké , bril schoon maken en dat metertje is jammer maar helaas.

Er staat een hele flinke wind en de heuvels zijn ook best pittig. Natuurlijk hebben we hier ook wind tegen . Als we al snel op een helling moeten stoppen kan ik nauwelijks meer opstappen . Potjandorie , wat ben ik blij dat ik die plus niet doe.

Na de eerste pitstop die weer super verzorgd is met bananen , peren , appels , dadels , nootjes , water en nog veel meer gaan we weer verder . Mijn metertje is officiel door de fietsenmakers afgeschreven , total loss verklaard .Nu gelukkig even naar beneden . Maar de wind is zo hard dat je zelfs in je laagste blad flink door moet trappen . En het stuur goed vast moet houden , anders waai je bijna van de weg. Denk nu al aan al mijn sponsors ,wil natuurlijk niet al de eerste dag afstappen om bij te komen . Daphna en ik stoppen nog even onderweg om wat eerste hulp te geven . Een fietser die arts is bekijkt hem ook even tot de medic en ambulance komen . We fietsen voorzichtig , zoals altijd verder . We lunchen pas om 15.00 maar zelfs in de woestijn hebben ze behalve pasta’s , soep , salades en Gatorade ,voor ijs gezorgd .

Frank

Helaas kunnen we niet te lang blijven relaxen . Want het wordt al snel donker . Dus tijd om te vertrekken en heel snel van 800 meter boven zeeniveau , naar het laagste punt van de aarde , de Dode zee te gaan . Wat is het mooi in de woestijn zeker als de zon gaat zakken . De Nederlanders zitten ook bij de on road voor in het peloton. Eindelijk zien we de hotels bij Ein Boqeq. Nog wel een laatste klimmetje , maar dan is het ook echt klaar na 90 km en 1054 hoogtemeters . Spieren ontspannen , warme douche , eten , blog schrijven en naar bed . Morgen vertrekken we om 7.30 .  

 

Zwaar

 

Dinsdag 29-10-2018

 

Op papier lijkt het een zware dag te worden met veel klimmen. Maar iedereen is goed gemutst na een heerlijk uitgebreid Israëlisch ontbijt  . De on road plus gaat iets eerder weg. Er zijn al wat fietsers die geswitched hebben naar de on road, maar niemand van de Nederlanders. We fietsen vandaag van de Dode zee naar Massada , een citadel op een rots bij de Dode zee van koning Herodes. Het eerste gedeelte fietsen we langzaam achter de politie aan.

Mijn metertje doet het nog steeds niet , maar het blijkt dat we toch al tegen de 30km/ uur fietsen. Het is warm en de wind is gaan liggen. Je proeft al snel het zout op je lippen en je ruikt de zwavel. De eerste 30 km gaan voorspoedig , maar dat zat ook in de planning. Klein klimmetje voordat we de eerste pitstop houden. Marja wordt geïnterviewd voor de Alyn film, die aan het eind van de tour  getoond wordt. We zitten alweer flink boven zeeniveau. Krijgen nu een klim van 7 km . Er wordt gemeld dat als je twijfelt of je het vol kan houden , je nu alvast in de bus kan stappen. Een enkeling doet dat , maar proberen kan natuurlijk altijd. Als je onderweg te langzaam gaat moet  je instappen of als je er zelf in wilt stappen kan dat natuurlijk ook. Ik twijfel eigenlijk niet , maar toch….Het is inderdaad zwaar , maar trap door in mijn laagste versnelling. Tel de witte strepen op de weg en vind dat ik pas na 50 strepen mag kijken hoe ver het nog naar boven is. Natuurlijk smokkel ik met kijken .

Stop eenmaal om mijn rug en schouders een beetje te ontzien. Ook hier is het weer zo steil dat het moeilijk is om weer op te stappen. Er is toch weer een grote groep van de Nederlanders die de klim volbrengen .Mijn tenen zijn verkrampt ,dus schoenen wat losser en genieten van de zon die mijn spieren verwarmen. Na 70 waarvan 7 zware klim kilometers is het tijd voor de lunch. Werkelijk in the middle of nowhere staat een grote open tent , met weer van alles en nog wat om te eten en te drinken.

Volgende stop is het plaatsje  Arad , maar om daar te komen moeten we eerst 7 km “gewoon” klimmen en daarna nog 7 steile kilometers. Geadviseerd wordt als je twijfelt om maar meteen in de bus te stappen. Na  de eerst 7 kan je niet opstappen , omdat de bus erachter aan rijdt.Ach ja , in de bus stappen kan altijd , dus begin ik maar op de fiets. Als de eerste 7 kilometers erop zitten , heb ik dus geen keus om ook  aan de volgende kilometers te beginnen. Potjandorie wat een kl.re eind en als je denkt dat je de hoogste berg gezien en bedwongen hebt , ligt achter de volgende bocht nog zo’n berg . Stop nog een keer en volg het goede voorbeeld van Joeda om mijn waterfles dit keer gedeeltelijk op mijn hoofd en in mijn T-shirt te legen. Lijkt of deze kilometers langer zijn. Volgens Joeda nog maar anderhalve kilometer , maar als er een Amerikaan langs fietst en zegt dat Garmin nog 500 meter aangeeft , ga ik maar voor die berekening. En ja hoor ook aan deze klim komt een eind en kom opgetogen  en behoorlijk gaar aan in het plaatsje Arad . Op het eerste gezicht lijken er hier veel orthodoxe mensen te wonen , zo’n invasie met mensen in zulke strakke pakjes zal wel een attractie op zich zijn. Nou wij kijken ook naar hun, Heerlijk ijsje getrakteerd door Shimon.

  Ellen uit Portland op 500 meter boven zeeniveau.

Volgens Chaim , hoofd van de organisatie is het nu nog 20 km downhill . Maar dat is dus niet waar, zelfs in Arad gaat de weg flink omhoog. Oké , dan heb je even de illusie dat dit het wel zal zijn en mopper je wel flink,  maar die klim heeft een aardig staartje. Voor mij is dit psychologisch geen goede zet. Had me ingesteld dat de rest goed te doen zou zijn en ik wil echt op dit laatste stuk niet in de bus, dus knop om en fietsen. Klimmen , klimmen. klimmen, volgens Micha zelfs een klein stukje 17 %. Gelukkig dat ik dat niet van te voren wist .

Dan gaat de weg over in rolling hills , dus wat op en af en goed te beklimmen heuvels , totdat we echt naar beneden gaan . En dat gaat vast wel hard , maar met een metertje dat het niet doet heb ik geen idee.  Mijn oren gaan dicht zitten dus het hoogte verschil is aannemelijk .En ja hoor daar zijn we aan de voet van Massada . Keuze mogelijkheid is om naar het hotel te gaan om nog naar boven naar Massada te klimmen en daar wat informatie te krijgen. Dus trek ik mijn gouden ballerina’s aan bij gebrek aan sportschoenen en gebruik ook nog even wat spieren die dachten dat je vandaag eindelijk met rust gelaten zouden worden.  Absoluut de moeite waard . Met de kabelbaan naar beneden en dan met de bus terug naar het hotel.

Avra uit New York

  Arnold omringd door Judy , Marion, Suzy en Daphna .

 

Daar blijkt dat de on road plus precies dezelfde route heeft gefietst als wij , alleen sneller en met kortere pauzes. In ieder geval is iedereen het er over eens dat dit een hele zware dag was. Morgen gaan we toch maar weer op pad . Nog een dagje in de woestijn en morgenavond richting Jeruzalem. 

 

Wind

30-10-2018

 

Een grote groep van de Nederlandse on road plussers gaat vandaag met ons mee. Omdat we dezelfde routes fietsen maar langere pauzes hebben .

 Marion. Jaron , Vera en Arnold

Er wordt al gewaarschuwd voor flinke tegenwind , de hele route. Ook nog wat flinke heuvels , ook wel bergen genoemd. Als we bij de hoofdweg zijn wachten we al de eerste keer op de laatsten. Natuurlijk is de wind inderdaad stevig , kan een tijdje achter Bernard fietsen , maar houd dat niet vol . Het lijkt alsof je tegen een muur op fietst. In een treintje fietsen zou wat makkelijker zijn , maar eerst nog een flinke heuvel op .  Moet ik nu toch afstappen ? Probeer in mijn cadans te blijven , maar weet niet echt wat deze is . Gelukkig haal ik het , alle plussers staan daar al te wachten , maar toch , blij dat ik niet gestopt ben .

Victor uit Mexico

Opnieuw formeren en mee in het treintje van de Nederlanders . Je moet dan eeg geconcentreerd zijn op het wiel van je voorganger . Niet  te hard , want dan knal je erbovenop en niet te zacht want dan mis je de aansluiting .  De Dutchies gaan te hard , vooruit dan fiets ik wel een stuk alleen . Gewoon mijn eigen tempo.Victor uit Mexico blijkt ook mijn naam te weten , want ik mag bij hem in zijn wiel rijden , dat wil zeggen achter zijn wiel, zodat hij een deel van de wind voor mij opvangt . Dan komt er een groep Amerikanen , ze noemen me bij naam en zeggen dat ik met jun treintje mee kan . Staat mijn naam dan wel achterop mijn T- shirt ? Maar dat gaat goed , net niet mijn tempo , maar het is makkelijker om in de groep te blijven rijden. We gaan in zo’n evenwichtige flow , dat we ons bij de Nederlanders kunnen voegen.  We worden door de politie gestopt . We fietsen op de enige weg van Jeruzalem naar Eilat. Dus die moet regelmatig vrijgegeven worden . Er wordt veel geklapt maar ook gemopperd dat we de boel ophouden . Nog maar een kilometer voor de pitstop bij Ein Gedi . Een natuurreservaat met een natuurlijke waterval .

 De ambulancebroeders die achter ons aan rijden. Becky uit New York die ook al jaren meefietst       Alayne één van de vrijwilligers coördinatoren en Mark de politieagent die ook al jaren bij Alyn betrokken is.                 Robin onze Nederlandse Belg

Daar krijgen we te horen dat we fietsen tot de lunch , nog 36 km. Door de harde tegenwind halen we het anders niet om voor donker binnen te zijn. Het laatste gedeelte was ook nog een hele steile  klim , dus mij hoor je niet klagen . Wordt toch nog 70 km en er komen nog klimmen genoeg . Net op weg heeft Marja een lekke band , Micha is zo’n teamplayer dat hij haar band verwisseld . De fietsenmakers zijn nog niet eens onderweg na de pauze , zij rijden erachteraan .

Ellen uit Portland Jaron en ik op het hoogste punt van vandaag.

En dan doemt er weer zo’n  heftige berg op. Omdat mijn meter het nog steeds niet doet heb ik het overzicht  van de hoogte meters op mijn tasje voor geplakt . Dit wordt de hoogste van vandaag . Gisteren zei Ellen uit Portland , Oregon dat ze stopte als ze zag dat ik was gestopt . Ze rijdt voor me goed herkenbaar in een roze shirt  . Zij stopt niet dus ik zet ook door . Ondanks dat er geen eind aan lijkt te komen , komt dat er toch . Krijg te horen dat het 14% stijging in zat . Maar goed dat ik dat niet van te voren wist , anders was ik zeker afgestapt . Weer op het hoogste punt stoppen om de groep weer compleet te maken . Stoppen bij een controlepost en mogen op de foto met de meisjes die daar se boel in de gaten houden . Zij vinden het wen eer om met ons op de foto te mogen , ik heb grote bewondering voor de jongens en meisjes die hun dienstplicht vervullen , om Israël zo veilig mogelijk te houden . We zingen even voor Shir want die is jarig . Nu komen wij ook bij hun op de foto  .

    

Het water uit mijn fles is warm , gooi het lekker over me heen .  Heb vandaag al liters gedronken , verdampt waar je bij staat . Mijn lipbalsem is bijna gesmolten in mijn achterzak , zo warm is het. We moeten nog een kilometer of 20 naar de lunch . Fiets met Daphna en Victor en later ook met Esther . Mijn tenen voelen gevoelloos aan , maar om nu te stoppen met nog een paar kilometer te gaan , echt niet . Gelukkig 70 km en we komen aan in een oase , aan het einde van de Dode zee ,met een natuurlijke zoete bron . Doe meteen mijn schoenen uit , dat helpt . Met mijn blote voeten in het water en dan aan een boterham met pindakaas .

Laat dit keer het warme eten aan me voorbijgaan. Met de bus naar Jeruzalem , vanwaar we morgen gaan fietsen . Mijn naam blijkt niet op mijn shirt te staan . We zijn over de helft .

 

 

7 gedachtes over “Israël 2018 # 2 Tijd

  1. Buitengewone prestaties worden daar geleverd en wat een saamhorigheid !

    Goed dat dit verslag geschreven wordt, zowel voor degenen die erbij waren als voor hen die het vanachter hun computer kunnen meebeleven.

  2. wat een mooi verslag in “stijl”……..Nog 2 dagen en dan smaakt de overwinning weer heerlijk zoet, in het land van melk en honing!!
    Keep up the good spirit allemaal en tot morgen aan de finish…

  3. Hi Judy en de medefietsers van: het Dutch Alyn- Team
    Heel mooi om je verslag te lezen en de duidelijke foto’s.
    Het komt ook dit jaar weer niet aanwaaien,
    maar jullie doen je best, zoals het hoort !
    Een hele goede laatste fietsdag gewenst,
    op naar het Alyn Hospitaal, met daar een welverdiende warm ontvangst.
    Groetjes en Shalom, Gerrit

  4. Lieve Judy, wat geweldig om te lezen en te zien! Heel veel respect voor jullie! Wat schrijf je er toch prachtig beeldend over. Succes en veel liefs van ons xx

  5. Wat een genot om op deze manier ‘aan te haken’.
    Dit zo mee te lezen is ook meebeleven en genieten.
    Uiteindelijk is dit gewoon een dubbele prestatie. ; )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *