Alyn 2019 # 4 Italië

Forte dei Marmi

22-5-2019

Maandag rijd ik door Amstelveen en zie allemaal kinderen met hesjes aan door de stad fietsen , fietsexamen . Brings back sweet memories. Groep zeven , toen nog vijfde klas en wat was het spannend . Mocht voor die tijd van mijn ouders niet alleen naar school fietsen. En zelfs na mijn fietsexamen reed mijn vader , de eerste keer dat ik alleen naar school fietste ,stiekem achter me aan om te kijken of ik het wel goed deed . Vond dit natuurlijk totaal belachelijk , totdat ik zelf mijn kinderen alleen op de fiets naar school moest laten gaan . Nu zijn we in Toscane om alvast wat bergen te oefenen , zodat we weer weten hoe het in november in Israël is. Op dit moment zijn er ook al kinderen bij Alyn aan het trainen om een dagdeel met ons mee te fietsen , bij onze 5 daagse fietstocht , dit jaar in het noorden van Israël . De kinderen doen eigenlijk elke dag examen om het uiterste uit zichzelf te halen.Er gaat zoveel kracht , energie en positiviteit uit van deze kinderen . Dat werkt aanstekelijk , bemoedigend en je voelt je er vooral nederig door . Zij moeten dagelijks figuurlijk heel veel bergen verzetten , door verschillende therapieën en pijn te doorstaan . Wij hebben de “ luxe” om mee te mogen en kunnen doen . En daarom is dit project ook zo indrukwekkend. Je ziet waar je sponsorgeld naar toe gaat en je ziet wat er voor de kinderen mee gedaan wordt . Ook het innovatie centrum bij Alyn ontwikkelt dingen die wereldwijd ingezet worden . Alyn is daarin ook toonaangevend .


Dus ondanks dat ik dit jaar nog veel te weinig kilometers heb gemaakt , op de fiets de bergen in. Woensdag even een opwarm rondje met Vera, Marijke , John , Jacques , Jaron , Aad, Paul , Bernard en Martin . In totaal bijna 50 km voor degene die eerst nog een rondje op de markt hebben gelopen en 75 voor de stoere mannen die ook de berg bij Pietrasanta hebben gefietst . Wie had dat kunnen bedenken al die jaren geleden dat we dit jaar voor de zesde keer op een racefiets door de bergen zouden fietsen . Morgen de groep bijna compleet en gaat het echte werk beginnen . Maar ‘s avonds eerst ons traditionele ontvangst aan het strand .


Monte Marcello

23-5-2019

Vandaag de officiële start van de Italfun . We worden voor het stadhuis verwelkomt door de burgemeester . Hij verteld dat hij als  kinder hartchirurg enkele malen in Jeruzalem is geweest en daar erg onder de indruk was . Marco de eigenaar van Biemme Bike is ook weer van de partij. Hij rijdt net zoals vorige jaren met een busje achter ons aan en kan eventuele technische problemen meteen oplossen . En als iemand het fietsen even niet meer ziet zitten  kan degene met fiets en al in het busje plaatsnemen  . We worden door de plaatselijke politie door Forte dei Marmi  geleid en na tien km bij de dorpsgrens , na een foto voor op het politiebureau , gaan we op weg naar Monte Marcello.

De wolken hebben zich terug getrokken en behalve wind hebben we nu ook zon .Gisteren zijn tot aan de voet gefietst en nu moeten we naar boven . We hebben dit jaar nog maar zo weinig gefietst en nu moet en we al de berg op . Vorig jaar is het me wel gelukt dus ga het maar gewoon proberen en anders afstappen , bijkomen en doorgaan of het busje in , no pressure. Trap rustig mijn pedalen rond op mijn laagste versnelling , kan ook niet anders. Let maar niet op alle mensen die me voorbij flitsen , maar op het natuurlijke veldboeket aan de rand van de weg en de vogeltjes die gezellig fluiten en de terracotta gekleurde huizen . We worden af en toe begroet door groepen Italiaanse  fietsers . Zal vast een leuk gezicht zijn zo’n hele groep allemaal in een Alyn shirt. Ondertussen ploeter ik voort en bij elke bocht bedenk ik me of ik bij de volgende stop zal stoppen met excuus dat ik wat wil drinken of een foto maken . Maar denk aan alle kindertjes van Alyn en aan alle zieke mensen die ik in Nederland ken . Wat ben ik toch bevoorrecht dat ik me helemaal het schompes mag /moet trappen om boven te komen . Mijn adem is mijn mantra want ik hoor mezelf zwaar ademen en puffen , af en toe tussendoor even een diepe hap lucht om mijn longen helemaal te vullen . Martin komt even poolshoogte nemen en als hij zegt dat het nog een bocht is en dan nog een klein stukje omhoog , spreek ik mezelf even hartig toe . Fietsend een foto maken met het bordje Monte Marcello lukt me niet , ben te trillerig . Fiets door totdat ik de anderen zie. Fles leegdrinken en banaan opeten en dan trek ik weer bij .

Stuk naar beneden met af en toe een kleine klim tot la Spezia ,dit is een grote havenstad dus we fietsen achter elkaar en blijven voor de rode stoplichten wachten . Daarna weer de heuvels in om naar Portovenere te gaan één van de plaatsjes van Cinqueterre. . Shimon blijft bij mij fietsen als mijn begeleider en steun . Shimon is de fietser met de meeste kilometers op zijn teller en heeft menigeen uit onze groep van goede adviezen en praktische tips voorzien in de afgelopen jaren. En geeft mij nog af en toe een duwtje in mijn rug , zodat ik bij de groep kan aansluiten. Er zijn enkele e-bikes en ben best wel even jaloers , maar ook wel weer tevreden dat ik ook weer zonder te stoppen in Portovenere aankom . Als ik twee bestel kijkt de ober me verbaasd aan . Maar heb echt het vermoeden dat alle heerlijke pizza’s en pasta’s van gisteren al helemaal verbruikt zijn . Hij weet niet dat ik er maar anderhalve opeet  . Martin komt met de leuke mededeling dat we de zwaarst kant van de Monte Marcello beklommen hebben , gelukkig wist ik dit niet van te voren .

Meteen na de lunch nog een pittige klim , maar ook dat lukt , volgens de fietscomputer van Shimon een klein stukje van 15%. We wachten even op Aad , zijn ketting ligt er voor de tweede keer af  . Dan een behoorlijk gedeelte naar beneden , waar je natuurlijk ook erg voorzichtig moet zijn en proberen de gaten en putdeksels in de weg moet vermijden . We hergroeperen op verschillende plekken , maar uiteindelijk fiets ik samen met Jaron , die op mij is blijven wachten naar Forte. Heb gevoelige billen en longen en ook mijn rug is erg blij als we na 120 km afstappen  . Even douchen , blog schrijven en dan weer heerlijk eten . Morgen weer een ( fiets ) dag .

Heuvels Omdat we gisteren tot laat hebben gegeten , met als toetje tiramisu ,die absoluut de zonde waard was, wordt er besloten dat we vandaag pas on 9.30 gaan fietsen . Staan weer wat heuvels op het programma en vandaag de verrassing waar Martin het de hele week al over heeft . Op weg naar Monte Bagno, via Viareggio de bergen in . Dokter Bernard en ik maken even een tussenstop omdat iemand uit de groep zich niet zo lekker voelt . Een klein medisch intermezzo , maar kunnen daarna met een gerust hart verder. Bernard is een sterke fietser, moet daardoor wel alleen de heuvel alias berg op . Een afstand van vijf km met een stijgingspercentage van minimaal 5% . Reken uit hoeveel tijd ik er over zal doen om boven te komen in het tempo dat ik rijd . Ik ga er van uit dat ik 45 min onderweg zal zijn . Ga gewoon op mijn eigen tempo de berg op en zie dat ik regelmatig rond de 10 km/ uur zit . Misschien ben ik dan toch eerder boven ? Mijn bril beslaat van alle transpiratie , ondanks dat is het uitzicht mooi , als ik me even niet op de weg concentreer. Arnold de oudste fietser onder ons, lijkt totaal niet onder de indruk te zijn van de bergen, fietst alsof het niets is naar boven. En ja hoor , deze Monte Bagno haal ik ook . Aad zijn ketting is er weer afgelopen en merkt nu dat hij twee schroefjes mist . Bovenop de berg weer Marco ook een fietsenmaker , dus dat wordt geregeld . De Israëlische fietsers in het andere café zijn zeer verbaasd dat ze niet de enige Israëliërs op de berg zijn . Wij dalen af en gaan onderweg richting Luca.

Even een jasje aan want het is nog steeds behoorlijk bewolkt. Jaron en Vera rijden afwisselend aan kop en ik blijf er achter hangen, we rijden lang boven de 30 km/uur . Even een stop voordat we naar de verrassing gaan . Gelukkig laat de zon zich zien en het warmt meteen flink op . Moeten nog wel 20 minuten klimmen . Potjandorie dat is wel weer flink aanpoten . Als ik boven kom hoor ik dat sommige gedeelten 10% zijn geweest . Logisch dat ik buiten adem ben . Het laatste stuk moeten we zelfs lopen zo steil is het . Nou, mijn kuitspieren weten helemaal niet wat ze overkomt . Boven gekomen worden we verwelkomt door Ankie en Hans van de Heuvel , buren en vrienden van Aad . Zij wonen een deel van  het jaar in Toscane en nadat ze van Alyn hoorden hebben ze aangeboden om een lunch aan ons te geven op hun prachtige landgoed , uitkijkend over de vallei en Luca . Wat een fantastische middag .

Moeten nog wel de Monte Quisie op , volgens Hans zijn dat vijf bochten omhoog . begin er maar weer aan. Als ik twijfel of ik af zal stappen , bedenk ik dat ik er toch wel al drie van de vijf bochten gehad moet hebben . Maar na nog twee bochten bedenk ik dat ik na nog een heuvel toch echt even af ga stappen . Maar dan herken ik een brug en weet dat her niet al te ver maar zal zijn , dus ik probeer het nog even en hoor het busje nog niet achter me ronken . Als ik boven ben is Jaron zo lief om te zeggen dat ze er ook net zijn , geloof er natuurlijk niets van , maar ben wel fietsend boven gekomen . Nu alleen nog naar beneden en verder geen vals plat , alleen nog maar plat fietsen . Fietsen mooi achter elkaar en dat is een fijn en en leuk gezicht . Toch nog maar een ijsje in Viareggio en dan nog 10 km naar het hotel . Waar we ons gaan voorbereiden op de traditionele sjabbat maaltijd bij Jenny en Martin . 

Shaken not stirrred

Zaterdag 25-5-2019

En omdat we er toch zijn , ook vandaag maar op de fiets . Het is flink bewolkt en benauwd . Ricardo staat ook om 9.30 voor ons hotel . Hij zag woensdag een grote groep Alyners voor het stadhuis van Forte dei Marmi staan en vroeg ons wat we gingen doen . Martin in het kort uitgelegd wat Alyn is en doet www.alyn.org . Inschrijven voor een tocht met ons kon natuurlijk niet , omdat mee fietsen geen geld kost , maar een donatie voor Alyn op prijs werd/ wordt gesteld en zo geschiedde. Ook Martin en Jenny’s zoon is speciaal naar Forte gekomen om een dagje met ons mee te fietsen.Op naar Fosodinovo  Het eerste stuk , zo’n 25 km redelijk vlak , onder redelijk valt ook het vals plat. mijn spieren zijn behoorlijk gevoelig en omdat we niet alle gaten in de weg kunnen vermijden voel ik me behoorlijk door elkaar geschud. En dan weer een berg op , volgens Martin 7 km omhoog met een stijgingspercentage van maximaal 8 %. Vooruit dan maar weer . Weet dat ik de vorige keer bij een soort fietsmuseum al helemaal gaar was en in het busje ben gestapt . Het lijkt of het museum met oude fietsen en brommers dit jaar onderaan de berg ligt en begin dus maar aan de klim . Om een lang verhaal/ klim wat korter te maken , stop na een flink aantal km . Martin cirkelt om me heen om me in de gaten te houden , ik ben het sluitstuk . Ik stop even , het is warm en mijn hoofd bonkt in mijn helm . Gooi water over mijn hoofd en shirt. Druivensuiker blijkt niet meer in mijn tasje te zitten , gelukkig heeft Vera wel wat bij zich . Twijfel ernstig of ik door zal fietsen . Het busje heeft al iemand opgepikt en is langs me gereden . Het lukt me niet om staand door de bochten te fietsen , alles staat op de laagste stand en dan is het moeilijk om door te trappen . Martin  zorgt ervoor dat ik opgepikt wordt , mijn hoofd voelt alsof ik een zonnesteek heb . Fiets nog een stukje door zodat de bus me makkelijker op de berg op kan halen . Blijk ik nog 1 km van de top gestopt te zijn , heb er vrede mee. Grappig als ik later op strava zie dat ik een kroontje heb gekregen . Snelste de berg op , logisch zat in de auto;) . Blijkt dat de berg regelmatig een stijgingspercentage van boven de 10% had . Als ik dat geweten had was ik er waarschijnlijk niet eens aan begonnen .

Mijn lijf moet nog even bijkomen , maar na de lunch toch maar weer op de fiets . En hoewel we ook een stuk dalen , doemt de volgende berg al weer op . Eindelijk boven valt door het verkeerd schakelen mijn ketting eraf . Marco zet hem er meteen weer op . Geadviseerd wordt om bij deze lange afdaling je handen onderaan de beugels te houden zodat je makkelijker kan remmen . Vind dit lastig , omdat ik dan erg ver naar voren moet buigen en ook vooruit moet kijken, gaat in mijn nek trekken . Dus die het gewoon op mijn eigen manier , dan maar kramp on mijn vingers. Op naar Carrara , waar veel marmer vandaan komt . Maar ik had verdorie niet meer op nog een klim gerekend . Als ik denk “ dan nog maar een kilometer in het busje “ , komt Martin weer terug fietsen . Nog 500 meter omhoog en dan zijn we we echt .

Nu is Martin in dat opzicht niet altijd te vertrouwen , maar dit keer heeft hij gelijk en haal ok dit obstakel ook . Nu echt terug naar Forte zonder heuvels , met als laatste stop een heerlijk Italiaans ijsje aangeboden door Marco. Ricardo vond het zo leuk dat hij misschien mee wil om voor Alyn te fietsen www.alynactive.org .

Nog even stinkend in mijn fietskleding naar het strand om het zonnetje even mijn spieren in ruststand te laten verwarmen . En dan ‘s avonds ons afscheidsdiner , waarbij natuurlijk Jenny en Martin in het zonnetje zijn gezet. We hebben weer fantastische ( fiets) dagen gehad , een mooie start voor ons Alyn avontuur .

Rudy, Maurits, David, Aad, Vera, Judy, Tim, Daniel , Martin, Ricardo, Arnold, Jaron, Joeda, Shimon, Bernard en Paul.

Italfun

Zo zien jullie dat we al hard aan het oefenen zijn om mee te kunnen doen met de Wheels of Love , www.alynride.org . Ook dit jaar proberen we weer zoveel mogelijk geld op te halen voor alle kinderen die verzorgd, geholpen worden bij het Alyn kinder revalidatie centrum. Dus als je iemand persoonlijk of de Nederlandse groep wil sponsoren , kan dat natuurlijk ;). Wordt in alle opzichten bijzonder gewaardeerd. Alle giften zijn fiscaal aftrekbaar omdat Alyn ( zie www.alyn.nl) een ANBI status heeft. Als je iemand persoonlijk wil steunen , zet dan ajb haar / zijn naam bij de overschrijving.

Alvast heel erg hartelijk bedankt voor je /jullie steun!!

Alyn rekening nummer is NL63ANBA0608247529

Bedankt voor het lezen van mijn blog , die natuurlijk ook naar andere geïnteresseerden in fietsen of donateurs gestuurd mag worden, graag zelfs !

Warme groet ,

Judy


6 gedachtes over “Alyn 2019 # 4 Italië

  1. Wow Judy, je hebt het toch maar weer volbracht. Petje af voor je doorzettingsvermogen (ook al denk ik dat het misschien af en toe best wat minder had gemogen en je je lichaam wat meer rust had mogen geven 😉).
    Na zo weinig voorbereiding deze prestatie:👍🏼🏅

    Liefs,
    Noëmi

  2. Heel knap van iedereen, speciaal van de schrijfster die niet alleen fietste, maar ook nog -blijkens dit verslag- iedereen en alles bijhield.

Laat een reactie achter op Noëmi Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.