Alyn 2019 #17 Limburg

20-9-2019

Bevrijding

Het is weer even wat anders , eerst vrijdagochtend nog even werken en dan met Manja , Joeda en Max richting Limburg om in Vaalserbroek neer te strijken voor een weekend bergen bedwingen op de fiets. Als we Vaals inrijden zien we veel Nederlandse en Amerikaanse vlaggen hangen. Ook een hele laan waarbij de bomen een wit met rode, blauwe en gele band hebben. Neem aan dat de rood en blauwe voor de vlaggen staan en de gele van tie a yellow ribbon on the old oak tree. Posters met liberation hangen op de ramen . Indrukwekkend dat wij hier nu  gaan trainen voor een doel in Israël. Een land opgebouwd na de tweede wereld oorlog , maar waar het Joodse volk nog steeds geen rust en vrede wordt gegund. Er een boel gebeurd in die 75 jaar bevrijding , maar op veel plaatsen in de wereld heerst nog steeds oorlog en hopen miljoenen mensen op vrede voor hun familie ,vrienden , bekenden, in hun stad en land . Als de wereld er uit zou zien als hoe er bij Alyn geleefd wordt , alle geloven , kleuren en rassen door en met elkaar om iets positiefs op te bouwen, dan zou de wereld er echt een heel stuk aangenamer uit zien www.alynactive.org.  Het is een lange auto rit ,maar nog op tijd aan om een eerste rondje tegen de bergen op te fietsen.  Samen met Jaron , Chananja , John en Vera ,Joeda , Max ,Carina , Manja ,die de routes voor dit weekend heeft uitgezet ,gaan we op pad.

Al snel zitten we op het laagste blad in de laagste versnelling. En mijn ademhaling gaat juist heel erg snel, hijg als een bezetene en als we langs het hotel Hijgend hert komen weet ik waarom het zo heet.Mijn nieuwe metertje doet het goed , maar ik heb de gebruiksaanwijzing , natuurlijk, niet gelezen en de eerste vier km staan er dan ook niet op .

Eerste keer dit jaar bij het drie landen punt. Toch mooi 483 hoogte meters gemaakt en al wat persoonlijke recordjes verbroken. Vind dat ik het diner bij l’atelier in Gulpen dan ook wel verdiend heb. De restaurant houders geven ons altijd de vrijheid om een sjabbat viering te doen ,wat onder andere inhoudt dat we kaarsjes mogen aansteken en de andere gebruiken die er bij het ingaan van sjabbat horen. Wordt heel erg door ons gewaardeerd . We zijn laat terug in het hotel. Morgen om 10 uur op de fiets en gaan we de Amstel Gold race fietsen.

21-9-2019

Fietsen staan klaar , opgetuigd met flessen water , het is prachtig weer ,metertjes , extra repen , zakdoeken en alles wat we nog meer nodig zouden kunnen hebben. John gaat op zijn nieuwe fiets samen met Chananja en Max en Fred apart fietsen . John heeft altijd een heel goed overzicht van hoe de routes lopen.  Vlakbij het hotel slaan we al af en beginnen we weer langzaam, nou ja ik dan , te klimmen. Het is alsof  Carina, Vera , Manja, Paul , Jaron, Joeda ,Mike en Paul al hun persoonlijke records willen verbreken. Carina , die pas een paar maanden fietst , fietst steeds aan kop, ongelofelijk wat een kracht en tempo. Het is ontzettend druk met fietsers , er blijken verschillende tours uitgezet te zijn en Manja ziet bordjes op de fietsen tot in de 14 duizend. Wij moeten de bordjes 2 volgen , maar door de drukte en omdat de groep ver voor me is , mis ik een afslag. Herkende het punt wel , maar wist niet zeker of ik die kant op moest . Dan maar naar beneden , terwijl mijn intuïtie zegt dat ik verkeerd ga. Maar het is te druk en heb geen zin om weer naar boven te klimmen , vloek behoorlijk wat af en bedenk verschillende scenario’s hoe ik strakjes terug moet komen.  Vraag nog even aan een groep jongelui aan de kant van de weg of ze mensen met net zulke shirtjes als ik langs hebben zien komen. Maar die grapjassen zeggen dat ze die de andere kant op hebben zien gaan, ja , maak dat je moeder wijs , weet zeker dat dat niet klopt . Beneden zie ik een T-splitsing waar we vaker zijn geweest . Pak mijn telefoon en zie dat Jaron me al gebeld heeft. 

Maar niet al te lange tijd zie ik de groep via de andere kant naar beneden komen. Jaron en Paul zijn een stuk terug gefietst om mij te zoeken , gelukkig zijn we weer compleet en hoef ik geen plan b toe te passen. We gaan verder en er wordt nu goed op me gelet. Alhoewel het bekende bergen zijn lukt het me bij twee ze niet om helemaal fietsend op te gaan. De eerste kom ik wel een stuk verdere als vorig jaar , maar als ik iemand zie afstappen , vind ik dat ik dat ook mag. Verder lopend naar boven. Blijkt het op sommige stukken meer als 15% stijging te zijn.  Bij de Kruisberg lukt het me niet op tijd om op mijn laagste blad te komen, fiets een stukje terug , maar de moed is me al in mijn schoenen gezakt. Zie een mevrouw met een klein hondje omhoog lopen. Stap af , ga lopen maar als het hondje sneller is dan ik loop ik ondanks de kramp in mijn kuiten , wat harder, heel vermoeiend en buiten adem. Als het weer wat glooiender is stap ik toch maar weer op en ben blij dat iedereen bij de boom op me aan het wachten is. Op naar Valkenburg en als er een optie is voor nog een lusje voordat we bij de lunch zijn doe ik dat toch ook maar . Ook de dames die niet met de groep meefietsen zijn er , net zoals de andere mannen.

Hierna de Cauberg met ook een flink stijgingspercentage , maar weet dat ik die kan , klimmen is ook echt een deel psychologisch. Geniet even van het strekken van mijn benen en verzamel moed voor de volgende 50 km. Fietsen omhoog en door het verkeerd schakelen naar mijn lagen blad gaat mijn ketting van de fiets. Fred is in de buurt , maar kan hem er zelf weer opzetten en verder fietsen. Er wordt een mogelijkheid geboden om een kortere route naar het hotel te fietsen. Mike en ik nemen die. We laten nog twee bergen maar even voor gezien en “gunnen “Vera , Manja, Carina , Paul en Jaron om even lekker door te kunnen fietsen en niet steeds achterom te hoeven kijken.

Fred gaat bij Epe nog even de andere kant op. Wij moeten sowieso nog de berg op die ik vanochtend af gegaan ben en naar het drie landenpunt .  Je hebt een kleine indicatie hoe veel je moet stijgen als je ziet hoe snel de anderen de berg af racen. Maar in ons eigen tempo fietsen Mike en ik de beide bergen op.  Batterij van het metertje valt uit en ik zie niet meer hoe langzaam ik ga en hoeveel km  we al gedaan hebben . We zijn beiden blij dat we ook deze bergen gehaald hebben .Weet dat er mensen zijn die dit met de auto gedaan hebben en het ook al flink schakelen vonden. Aangekomen bij het hotel heeft mijn metertje het wel opgenomen . 1536 klimmeters en een heleboel persoonlijke records na 91 km fietsen. De anderen hebben 108 km gefietst. ’s Avonds weer gezellig gegeten in een restaurant met een prachtig uitzicht . Morgen voor de liefhebbers nog maar een rondje .

22-9-2019

Vroeg uit de veren om na het ontbijt nog maar wat te trainen en zoals Carina zegt ,hoe vaker je het doet hoe beter het zal gaan. Zij is wel het voorbeeld van pratice what you preach.  We zijn maar met z’n vieren , Paul , Vera , Carina en Ik . De rest gaat wat anders doen of vindt het wel welletjes. Manja had ook hier een route voor uit gedraaid en die gaan we dan ook doen. Deel hetzelfde als gisteren maar het meeste niet. In het begin is het lekker om weer die wind in je gezicht te voelen en ook vandaag is het behoorlijk warm . In Amsterdam wordt vandaag de dam tot dam gelopen. Maar ondanks dat windje , vraag ik mezelf toch maar weer eens af waar ik in hemelsnaam mee bezig ben . Mijn benen zijn zwaar , de pijn in mijn nek door het steeds voorover gebogen zitten voel ik ook weer ,maar de positieve reacties als ik weer boven ben , overheersen .

Allemaal om straks in Israël niet in die bezembus terecht te hoeven komen. Denk al aan de vele sponsors die mij hun vertrouwen hebben gegeven dat ik dit voor alle kinderen van Alyn ga doen. De mensen die mij op wat voor een manier zo steunen ,daarom zet ik nu door. Blijf bij Vera en samen vinden we de knooppunten ,die voor mij af en toe ook knelpunten zijn. Voor sommige gebouwen staan zwart wit foto’s van de bevrijding , roept verschillende emoties bij me op. Komen tegenover de berg te staan waar ik moest lopen, Vera besluit die niet te doen en ik ben haar meer dan dankbaar. Blijkt het sowieso de juiste beslissing te zijn , verderop wachten Paul en Carina op ons. Ook de Kruisberg  besluiten we  niet meer doen , gelukkig moeten we de andere kant op fietsen. Zelfs een stukje door België. Maar er zijn nog genoeg andere bergen die we op gaan en uiteindelijk ook weer omhoog naar het drie landenpunt , waar we Manja en Ilan tegen komen die vandaag zijn gaan wandelen.

 Dan een lekker stuk naar beneden  en dan weer bij het hotel , net geen 40 km . Maar wel genoeg hoogte meters gemaakt om te genieten van een glas chocolademelk en een stukje Limburgse vlaai.

Ieder gaat hierna zijns en/ of haars weegs . Op de terug weg ballonnen  die weer refereren aan de bevrijding.

Hopelijk kent iedereen binnenkort vrede voor zichzelf en voor de wereld waar we in leven. Wens iedereen dan ook een sjana tova oemetoeka , een gezond en zoet nieuw jaar.

Judy

Wil je ( nog ) een donatie doen voor Alyn dat kan natuurlijk altijd, zet je er een naam bij dan komt het gewoon bij de kinderen , maar sponsor je één van de fietsers die allemaal een mooi bedrag willen meenemen. Heel erg bedankt  iedereen die dit prachtige project steunt .                          NL14ABNA0549343997 tnv Stichting vrienden van het Alyn Hospital

Een gedachte over “Alyn 2019 #17 Limburg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.