Alyn 2018 # 14 Weer

# 14 Weer

29-7-2018

Tom Dumoulin wordt dit jaar tweede in de tour de France. Maar zal ik wel ,zal ik niet …. Er gaat een groep van Maccabi Cycling weer richting Arnhem om daar een groot deel van de tour te fietsen die wij drie weken geleden ook gefietst hebben . Maar Maccabi zijn echt de snelle jongens , nou ja mannen eigenlijk, en een enkele dame. Ik moet natuurlijk wel wat heuvels in mijn benen hebben om eind oktober de bergen in de woestijn te kunnen beklimmen. Zal ik net doen of ik gek ben en mee gaan, net doen of ik een bord voor mijn kop heb en de route op mijn mobiel zetten , zodat ik altijd de weg terug naar de auto kan vinden. Bedenk me dat ik zes jaar geleden ook zo begonnen ben. Had nooit meer dan 10 km gefietst voordat ik op een zondagochtend met de Alyn ploeg ging meefietsen. In mijn eerst jaren schreef ik ook steevast dat ik altijd de laatste was en dat iedereen heel lief op mij bleef wachten. Dat is gelukkig verbeterd en ben ik letterlijk en figuurlijk vooruit gegaan. Dus dacht nou begin ik bij Maccabi gewoon weer achteraan, dus van voren af aan . Jaron beloofde me mij in de gaten te houden. Dus op weg naar Bennekom waar we verzamelen. Voordat iedereen er is en omgekleed is , wij hadden dit keer ons Maccabi fietstenue al aan ,gaan we rond 9.45 op weg . David G. heeft de route op zijn fietscomputer , dus die weet de weg. Bij het eerste stoplicht heeft Guy in de gaten dat hij zijn handschoenen is vergeten in de auto van Daniel. Kortom de eerste stop is een feit . Gelukkig zijn Vera en Manja er ook herkenbaar in hun Alyn shirt, kan ik die misschien ook in de gaten houden. Iedereen bij elkaar, we gaan van start . Maar na ongeveer 400 meter fietst er iemand voor me en ik zie dat hij de berm in gaat , en roep dat hij voorzichtig moet zijn. Helaas kan ik hem niet ontwijken als hij probeert weer op de weg te komen. Ik ga voluit languit . Weet niet meer hoe ik gevallen ben , maar als ik me omdraai zie ik wel heel veel hoofden boven me. Iedereen vreselijk geschrokken. Even rustig zitten. Blijk flink wat schaafwonden te hebben, mijn bril ook, een ei op mijn voorhoofd en een pijnlijke schouder. G.d zij dank had ik een helm op ,die wel gebroken is.

Er wordt voorgesteld dat ik weer terug ga naar huis. Nou daarvoor ben ik niet naar Bennekom gereden en dat wil ik de anderen ook niet aandoen. Dus stap weer op mijn fiets, als ik nu ook stop wordt ik ook vast heel erg stijf en ben ik misschien wel bang om verder te gaan met fietsen. We fietsen dus verder , probeer te focussen en ben blij en dankbaar dat ik niets gebroken heb. Het gaat goed en , een stuk aangenamer om te fietsen. Gaan richting Renkum, deze keer komt ook de Italiaanse berg snel . Weet nu hoe hij is en fiets hem hobbelend , door de klinkers ,naar boven. Hebben op een gegeven moment in de gaten dat de groep niet meer compleet is. We missen David J, Guy, Eldad, Daniel en Micha. De ketting van David blijkt gebroken te zijn. Een aantal mensen rijdt terug om te helpen .

Maar dat bordje met 10% helling nodigt mij niet echt uit om terug te fietsen. Er is telefonisch contact .

Ik smeer ondertussen mijn schouder en benen in met de homeopathische zalfjes die ik altijd in mijn fietstasje heb, samen met paracetamol en pleisters. Het lukt de heren niet om de ketting aan elkaar te krijgen . Maar een bewoner die de groep ziet staan geeft uitkomst. Hij heeft de benodigde apparatuur in huis en helpt om alles weer in elkaar te zetten. Als we toch maar die heuvel op fietsen om te kijken wat de stand van zaken is wordt er gebeld. Men geeft aan dat het nog wel even zal duren en dat wij maar door moeten fietsen , ze komen wel achter ons aan. We gaan door met Vera , Manja, David G. Jalon , Doron en Jaron. Bij ongeveer 45 km hebben wel zin om iets te eten. Na 5 km zien we een leuk tentje . Ook een goede plaats om op de rest van de groep te wachten. Heb niet trek ,neem wat dadels en een half gekneusde banaan, die in mijn achterzak zat toen ik viel .

Mijn schouder doet pijn , maar kan prima naar beneden hangen. Smeer nog maar een keer. Besluiten om maar een kortere weg te nemen omdat het al 13.30 is . Krijgen een berichtje dat de andere groep richting auto’s is gegaan en terug naar huis gaat. Moeten de Posbank ook nog beklimmen, daar is hij weer. Ben blij dat ik de uitkijkpost zie. Nu lekker een stuk naar beneden.

 

David geeft de route aan , hij gaat binnenkort de tour for life fietsen . Een tocht van Milaan tot Maastricht , voor de Daniel den Hoed kliniek, ook een mooi streven . Maar ik zie de kinderen weer in mijn gedachten www.alyn.org en weet dat zij mijn hart hebben gestolen. Verheug me er nu al op om hun blije enthousiaste en vrolijke gezichtjes te zien , ondanks al hun beperkingen .

Je ziet waar je alle moeite voor doet en van elke euro gaat 0,98 cent naar de kinderen. Er wordt zoveel door de toegewijde vrijwilligers gedaan dat de kinderen er op en top profijt van hebben. En dan heb ik het natuurlijk niet over de liefde die ze daar gegeven wordt , die is onbetaalbaar . Zoveel respect voor alle professionals en vrijwilligers in Alyn. Dus maar weer op de fiets. David komt erachter dat er niet zoveel af te snijden valt en dat we uiteindelijk twee kilometer minder zullen fietsen. Oké , kwestie van niet zeuren maar trappen, jammer maar helaas . Waar we echter niet op gerekend hadden is dat Jalon ineens op een zachte band rijdt. Maja vervangt hem snel , maar bij deze vernoemen we de Maccabi Cycling Club in Murphy’s Cycling Club.

We gaan weer verder en fietsen weer door de mooie bossen met varens. Heb beloofd om niet te veel te fotograferen en die varens heb ik de vorige keer al gefotografeerd. Stoppen, Doron zijn lens vliegt uit zijn oog ,heeft hem gelukkig nog dus doet hem weer in . Maar met min zeven is het niet echt fijn om je lens te verliezen. Na nog een keer gered te hebben is zijn lens bij de derde keer echt weg. Murphy is nu officieel de bijnaam van deze tocht .

Wat een mazzel dat Jaron zowel zijn zonnebril als gewone bril bij zich heeft . Wel iets sterker , maar zo kan Doron nog wel zijn zoon ophalen en naar huis rijden. We benne er in Bennekom uiteindelijk. 99,9 km op e teller , wil het tot 100 afmaken , maar iedereen is gaar en wil naar huis , douchen en door met het avond programma. Kortom een zeer enerverende tocht en mijn angst dat ik niet mee zou kunnen met de Maccabiërs is op een hele andere manier uitgewerkt. Zo zie je maar weer , zoals Pippi Langkous ooit zei : “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan”. De weg is niet altijd geëffend en iedereen komt hobbels en tegenslagen tegen op zijn weg . Ik ben nog steeds mijn zegeningen aan het tellen en hoop dat jullie dat ook nog vele jaren kunnen.

Doe daarom ook graag weer een beroep op u / jullie om Alyn te steunen. Dat kan dat je iemand persoonlijk sponsort of de Nederlandse groep. Alyn heeft een Anbi status dus de gift is fiscaal aftrekbaar . NL63 ABNA0608247529 is het rekening nummer, zet er ajb een naam bij als je iemand persoonlijk sponsort .Alvast heel erg hartelijk bedankt !

Maak er een mooie en gezonde week van!

Judy

2 gedachtes over “Alyn 2018 # 14 Weer

  1. Heel veel respect voor de mentaliteit :”schouder eronder en doorgaan…..” Maar met al die tegenslagen en valpartijen en het toch weer verder gaan heeft het iets van een recycling club!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *