Alyn 2017 – Israel #2

29-10-2017

Zaterdagavond en we gaan met de bus van Jeruzalem naar hotel Kinar aan het meer van Tiberias. Bij de bus zien we nog meer bekenden en de sfeer zit er goed in. Het is dik twee uur rijden voordat we er zijn,23.30 komen we aan. Gelukkig gaat vannacht de wintertijd weer in en kunnen we een uurtje langer slapen. Maar de wekker gaat om 6.00  , we worden om 7.00 uur bij de bus verwacht , omdat het nog 45 min rijden is naar de startplaats. Bij Kiboets Lavi  komen alle wielrenners bij elkaar, tijd om een groepsfoto met alle Nederlanders die we op dat moment zien bij elkaar te brengen.

Simon,Jaron,Manou, Micha en Ashley

Wij rijden on-road , maar er zijn ook Nederlanders die de chalange en de off-road rijden www.alynactive.org ( ook voor de routes ). Merk gelukkig op tijd op dat mijn voorwiel er verkeerd in zit, zo zou mijn metertje het natuurlijk helemaal niet doen. Jaron zet hem er snel weer goed in. Bij de start zijn ook al alle fietsenmakers die je bij problemen kunnen helpen. Word door Ron ,coördinator  van de mensen die alles regelen bij de stopplaatsen uitgebreid begroet, super om zoveel bekenden te zien.Ook de politie , ambulance en bezembus staan klaar.

We krijgen nog een korte uitleg van wat de bedoeling is en sluiten af bij deze officiële opening met het Hatikwa ( Israëlisch volkslied ) , wat altijd weer indrukwekkend is om dat te horen van 400 man en vrouw , uit 10 verschillende landen.De challenge gaat als eerste weg. Wij gaan daarna , nadat ik eerst wordt tegen gehouden door Joey, mijn klasgenootje uit de eerste klas lagere school.

We gaan eerst een stuk naar beneden , de weg is niet zo goed en er staan vrijwilligers aan de kant om ons erop te wijzen , dat we niet te hard moeten fietsen. We stoppen regelmatig om de groep bijeen te houden. De wegen worden voor ons afgezet , zodat we veilig kunnen fietsen.

Maar dat kan natuurlijk niet te lang duren. Israëliërs kunnen best wel opvliegend zijn. Ze worden niet voor niets Sabra’s ( cactusvrucht) genoemd , stekelig van buiten en zoet van binnen. Maar de meeste mensen die aan de kant gezet worden kijken rustig toe, soms wordt er positief getoeterd of gezwaaid. Ik zwaai altijd uitgebreid terug. We hebben van te voren een sticker gekregen met een grafiek van de route, waar ook de bergen op staan en de pitstops en de lunch maar gelukkig ook het einde . Arbel is onze volgende stop. Dat is een klif , die al voor de gewone jaartelling in de bijbel wordt beschreven, net zoals de omgeving. Het is een behoorlijke klim. Meteen in mijn laagste blad, dat lukt niet iedereen en helaas valt Marion omdat ze haar voeten niet snel genoeg van de trappers kan halen.Ook hoor ik achter me iemand met een klapband. Ik stop daar niet voor , dat wordt wel opgelost door de fietsenmakers die erachter rijden. Het is echt heel langzaam doortrappen. Vijf km per uur ga ik. Zal ik afstappen en even op adem komen en dan weer doorfietsen? Ik denk aan verschillende  sponsors die zoveel vertrouwen in mij hebben en alle kinderen in Alyn. Ga toch niet de eerste dag al afstappen? Ik verman ( niet geheel genderneutraal , denk ik ;))mezelf en fiets door .

Op de sticker is dit een behoorlijke piek. Echt , omdat ik weet dat er veel mensen aan mij denken, voel ik de steun in mijn rug en haal zonder te stoppen de top van de berg. Ben totaal buiten adem . Er staat een vrijwilligster met water en drink bijna een liter voordat ik op adem ben en mijn fiets aan de kant zet. De pitstop is weer super verzorgt , dadels , mueslirepen, druiven , amandelen, granaatappel , zonnebrandcrème, het is zeker boven de 25 graden ,en nog veel meer en water. De gids die ’s middags de mensen van de touring meeneemt ,geeft uitleg over de omgeving. We kunnen Tsfat zien en de gaten in de rotsen die als schuilplaats diende voor de joden die er woonden in de tijd van koning Herodes. Het uitzicht is indrukwekkend. Als iedereen weer is bijgekomen , nemen we dezelfde weg terug.

Zie nu pas hoe steil de weg naar boven was , moet echt vol in mijn remmen om niet met een noodgang naar beneden te racen. Vraag me een beetje af waarom we niet gewoon beneden hadden kunnen blijven :). De volgende stop is de lunch , maar dan moeten we nog eerst de berg Zwitserland op. Zie hem aankomen , dus ga alvast op mijn laagste blad zitten.  Maar daar er een rooster in de weg zit moeten we van de organisatie afstappen. Het is echter onmogelijk om weer op de fiets te gaan , zo steil is de klim. Iedereen stapt dan ook af en loopt een stuk , totdat de weg weer een beetje vlakker is om op de stappen. Ook het lopen is zwaar, mijn kuiten voelen zwaar en gespannen aan. Zie nog een heleboel mensen achter me en dat stemt positief. Eenmaal weer op de fiets is het zo’n 5 km kimmen , maar het lukt. Maak zelfs nog even een foto van een groepje bedoeinen die aan een picknicktafel zitten. Ik zwaai en zij zwaaien terug .

Op het hoogste punt stap ik zelfs af om wat foto’s te maken van het uitzicht. What comes up must come down. En dat is een lange daling. Mijn handen, nek , schouders en rug verkrampen. Ik denk aan mijn pilatesklasje en probeer te ontspannen. ach ja het is maar even. Want wat ben ik toch gezegend. Bij de lunch zijn er kinderen van Alyn die de laatste 23 km mee gaan fietsen, het merendeel in aangepaste rolstoelfietsen. Shimon vind zijn vriendje Lior die met een handbike meedoet. Shimon heeft hem vorig jaar geholpen  bij een tocht. Koos ,een Nederlandse fysiotherapeut die al jarenlang bij Alyn werkt, verteld dat hij bij zijn geboorte een bloeding in zijn ruggenwervels heeft gehad en dat hij daardoor gedeeltelijk vanaf zijn onderrug verlamd is. Lior , die oorspronkelijk uit de Oekraïne komt en op 7 jarige leeftijd naar Israël is gekomen, loopt normaliter met stokken. Maar staat bij het vertrek voor het laatste gedeelte vooraan. De volwassen man die met een ijzeren been fietst geeft aanwijzingen aan de kinderen en de vrijwilligers die hen helpen, indrukwekkend allemaal.

Koos, Shimon en Lior

 

Wordt regelmatig aangesproken door andere fietsers , omdat mijn naam op mijn rug staat. Zo maak je met menigeen een praatje , als je nog adem over hebt .Er zijn nog een paar oneffenheidjes, zo heeft John een lekke band en blijkt Marijke ook gevallen te zijn. gelukkig allemaal snel opgelost. Benjamin , inderdaad de Benjamin van onze Nederlandse on road tour gaat regelmatig heen en weer . Hij heeft vast veel meer km op zijn teller dan ik aan het eind. Manou is de jongste Nederlandse die mee doet met de off -road. Even in een treintje gereden , aangespoord om mee te doen door een stelletje Amerikanen, zelfs even aan kop . Maar met nog een fikse helling inzicht ,gaat iedereen weer zijn/ haar eigen tempo. We komen moe en voldaan aan in het hotel , waar de bananen, eieren, tonijn, broodjes en bier klaar staan. Voor mij een ei en een banaan en wat frisdrank, vind bier echt niet te drinken . Ook niet na zo’n mooie , zware , warme, intensieve, gezellige en vooral mooie tocht.

70 km met 707 hoogte meters , helaas lukt het nu niet om relive te plaatsen.

Morgen dag 2, we gaan het zien. Er wordt vannacht regen voorspeld,maar vanaf 8.00 niet meer en dan starten we ;).

 

 

Dank aan iedereen die vandaag aan mij gedacht heeft , waardoor ik gemotiveerd de bergen op ben geklommen.

Judy

11 gedachtes over “Alyn 2017 – Israel #2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.