Alyn 2017 # 6 Italfun

Italfun 2017

 23-5-2017
Ben helemaal van de schrik bekomen en dankbaar voor alle reacties na mijn onfortuinlijke val ( zie vorige blog). Die heel goed is afgelopen. De schaafwonden en de blauwe plekken trekken vanzelf wel weer weg. Jaron heeft de provincie een mail gestuurd en die hebben heel snel gereageerd en de betonplaten weer netjes tegen elkaar gelegd en alle anderen gecontroleerd . Dinsdagochtend gelukkig met het vliegtuig naar Pisa. Moeten door de douane ,ondanks dat het Schengen is. We weten niet of het komt door de terroristische aanslag in Manchester of omdat Trump voor een dag naar het Vaticaan komt .Worden weer door Martin in vol ornaat opgewacht. We hebben een auto gehuurd om na het fietsfestijn nog even naar Frankrijk te gaan. De bestelde auto is niet voorhanden . Ter compensatie wordt ons een mini cabrio aangeboden . Maar met twee fietskoffers en een gewone koffer lijkt ons dat niet geheel mogelijk.
pisaJoeda, Martin en Jaronkoffer
Met een andere auto volgepakt richting Forte dei Marmi , naar Biemne de fietswinkel , die onze fietsen weer helemaal in elkaar zet en bijstelt.

We gaan naar het Primula hotel waar we vorig jaar ook waren .

prachtig-beeld-pietrasantemooie-beelden-pietrasanta

Rond een uur of acht gaan we naar een restaurant met de auto’s naar Pietrasanta , waar we in een winkel met keukenspullen in het restaurant gedeelte typische Italiaanse gerechten , zoals soupa pomodori eten.

diner-pietra-santadiner-pietrasanta-2

Om 23.00 zijn de meeste mensen moe en gaan we terug naar het hotel. Met de optie om woensdag naar de lokale markt te gaan . Te gaan fietsen of naar het strand . Een combi is ook mogelijk.

Woensdag

24-5-2017

Besluiten eerst naar de markt te gaan en om 11.00 met de anderen een rondje te gaan fietsen . Martin zegt dat we zo’n 20 km heen gaan fietsen  alleen maar vlak , ergens onderweg wat gaan drinken en dan terug fietsen . Manja , Daphna ,Paul , Shimon , Arnold , Jaron , Joeda , Martin en ik staan om 11.00 klaar . Gaan richting Masa. Na een paar km loopt de ketting van Arnold eraf. Die is in een vloek en een zucht er weer op . Met hier en daar wat vieze handen. We blijven keurig bij de rode stoplichten wachten . Het gaat eigenlijk best wel hard . Af en toe ruikt het heerlijk naar jasmijn . Ook Jaron’s ketting loopt vast. Maar wordt ook weer snel gemaakt. De wegen zijn meestal goed begaanbaar, maar af en toe lijkt het wel of je op een trilband fietst. En ook moet je goed opletten op de kuilen en putdeksels die dieper in het asfalt liggen. Dit is eigenlijk een rondje om even in te komen . Heb maar drie fietssetjes bij me en zoals het er nu naar uit ziet gaan we toch vier dagen fietsen. Fiets tussen de 26-30 km/ uur en ik ben wederom de langzaamste . Er staat een bordje monte nog wat . Weet dat we daar ooit naar boven moesten en toen een foto gemaakt hebben met alle dames die de berg bedwongen hadden. Maar ja we zouden alleen maar plat fietsen. En ja hoor toch die berg op. Ik bleek de enige geweest te zijn die niet had gehoord dat Martin vertelde dat we een klein bergje zouden doen.

mooi-beeld-1ste-dagmandarijnenboom-hotelleuke-groepsfotoeerste-dag-gropesfotoManja, Jaron,Judy, Daphna, Paul,Martin en Arnold

Natuurlijk is het een deel psyche , maar ik vloek toch wel eventjes zachtjes. G.d zij dank gaan we niet de hele berg op en fietsen we naar een haventje waar we heerlijk iets gaan drinken . Thee met honing, want heb wel goed ontbeten maar niet met het idee dat ik een berg op moest . Gaan gelukkig terug langs de zee en komen er geen bergen meer. Shimon neemt me een heel eind op sleeptouw . Kan goed in zijn wiel blijven en rijden en we rijden zo’n 30 km / uur met zijwind. Shimon gaat meedoen met de Maccabiade dus is een geweldige fietser. Jaron neemt het over als haas. En we komen na 50 km weer terug bij het hotel. Nog even heerlijk naar het strand en ’s avonds bij de strandtent van Jenny en Martin Ajax kijken.

frote-strand-dinerJohn, Marja,Arnold en Veraajax-2Joeda , Marja en Jaron.ajax

De tafel is verdeeld in de fanatiekelingen die voor bij de tv zitten en af en toe commentaar geven en de mensen die als er aah en ooh geroepen wordt naar de tv kijken. Helaas, te veel aah’s voor Manchester United maar verder geen leed . Lekker slapen en morgen  met de complete groep op de fiets.

woensdag

Donderdag 25-5-2017

Het is vandaag Hemelvaart en de verjaardag van Jacques. In Nederland zijn de meeste mensen vrij, maar hier in het Rooms Katholieke Italië wordt gewoon gewerkt. Traditie getrouw  vertrekken we van het stadhuis van Forte dei Marmi.  De charmante burgemeester  kan niet meer herkozen worden. Blijkt dat dat hij eigenlijk niet heel veel voor de stad heeft gedaan , wel voor zichzelf. Dit keer is de commandant ter zee ook ter plaatse en aanschouwt het hele gebeuren . Het begint al flink op te warmen , maar zijn leren handschoenen houdt hij stevig vast.

start-foto-2Martin en Shimonstart-foto-1admiraal-en-burgermeester-van-forte

De peptalk gisteren van Shimon heeft me goed gedaan. Hij vond me zo vooruit gegaan. Toen ik begon met fietsen ,was ik al blij als ik de 24km/uur aantikte . Nu ging ik 30km/uur. Natuurlijk ben ik verbeterd , dat is iedereen. Mijn dochter vroeg van de week of ik het niet vervelend vond om altijd achteraan te rijden. Ik vertelde haar dat als ik dat echt heel naar vond ik nooit met Alyn zou zijn meegegaan. Volgens Noemi moest ik ook maar eens schrijven dat ik echt niet altijd de laatste was . We worden door de plaatselijke politie nog even door Forte dei Marmi begeleid. de agent op de bijrijdersplaats heeft een stopbord zoals ik vroeger had als ik conducteurtje mocht spelen , het is een komisch gezicht .Tot de stadsgrens begeleiden ze ons , daarna begint het echte werk. We gaan eerst een heel stuk dezelfde weg als gisteren.Dan komt er toch een berg in het vizier. We stoppen even zodat we in het kleinste blad kunnen beginnen met stijgen. Volgens Martin is het wel een klim maar met maar een stijging van vijf procent. Hoor meteen als we de berg op gaan van alle kanten dat dit echt wel veel meer als vijf procent is.

plaatsnamenShimon en Judy

Laat me niet kennen , de broodjes en yoghurt en andere lekkernijen van vanochtend doen hun best.

uitzicht-1manjaManja

Zet door en samen met Daphna halen we de top , zonder af te stappen. Mijn bril beslaat helemaal als we stil staan zo warm is het . Denken ,hoop dat dit het is , maar dat valt weer vies tegen . Het zijn nog aardig wat klimmetjes voordat we inderdaad aan komen in Portovenere.

uitrusten-in-havenlunch-eerste-dag

groepsfoto-in-haven Eénuitzicht-lunch van de plaatsjes van Cinque Terre. Genieten hier van broodjes met mozzarella tomaat en pesto en natuurlijk wat te drinken. De halve liter water die ik er net voor heb gedronken is niet genoeg. Ook het broodje vul ik nog aan met een reep. Heb het gevoel dat ik die extra energie wel kan gebruiken. En inderdaad we hebben er wel al 60 km opzitten , maar beginnen meteen weer met een klim op de terugweg. Mijn lippen smaken naar zout. Mijn blaas heeft nu pas begrepen dat ik veel heb gedronken, maar dat extra vocht kan geen kant uit.De rechte stukken gaan goed ,maar zodra we klimmen , hoor ik mezelf puffen en mijn neus loopt .Zakdoekjes horen dan ook bij mijn standaarduitrusting , net zoals lippenbalsem, mijn telefoon om met Strava de rit op te nemen, bidons  en reepjes voor energie. Zo in de bergen heb ik ook altijd nog druivensuiker en salmiak snoepjes bij me .Uiteindelijk als we weer flink geklommen hebben is er ook een weg naar beneden. Zie plotseling een dame van haar scooter stappen en een schildpad van de weg halen. We maken nog even een tussenstop om nog wat te drinken. Neem maar even twee dextro tabletten. Martin had verteld dat we vandaag 100 km zouden fietsen , maar de kortste weg naar huis is nog wel 40 km. We besluiten dan ook unaniem dat we de kortste weg nemen. Het is dus nog een flink eind , eerst nog een stuk naar beneden en dan echt weer richting Forte. De groep valt een beetje uit elkaar, maar iedereen lijkt de weg te weten . Fiets met Manja en Jaron het hele stuk terug , in een behoorlijk tempo. Als we bij het hotel aankomen hebben we 116 km gefietst met behoorlijk wat klimmeters. we toosten in het hotel nog op Jacques die ons trakteert .Daarna naar een restaurant in Forte ,waar we ondanks dat calorieën hebben verbrand ,veel te veel eten.

25-mei

https://www.relive.cc/view/1005113203
 26-5-2017
Vrijdagochtend en we zijn er zo goed als klaar voor. We gaan een groepsfoto maken op het centrale plein. Wachten even op Maurits die nog even naar Biemme, de fietswinkel, gaat en op John die op zoek is gegaan naar bananen . Want die missen we bij het uitgebreide ontbijt. De burgemeester loopt over het plein en begroet ons amicaal .
groepsfotogroepsfoto-2Paul, Jaron, Tim,Arnold,Maurits, Martin, Mike,Joeda,Jacques, John,Marja, Judy,Manja,,Shimon,Vera en Marijke
groepsfoto-4img_4626
Als hij zijn krantje heeft gekocht en el commandante van de marine heeft gevonden komt hij spontaan bij de groep staan , willen ze ook mee op de foto . We gaan richting Viareggio . Gaan stukken vals plat . Schakel heen en terug van grote naar kleine blad en van versnellingen . In Italië zijn geen fietspaden maar er zijn wel veel fietsers. We rijden dan ook grote stukken op de gewone weg. Langs vele olijfbomen en wijnranken.De meeste auto’s houden rekening met ons ,een enkeling komt toeterend langszij. Dat vals plat gaat over in een klim . Steeds maar weer bochten en op een gegeven moment denk je toch echt dat je er moet zijn. Maar dan zie je als je naar boven kijkt nog steeds auto’s afdalen. Dus moet ik nog door klimmen. Wordt vergezeld door Daphna en Maurits. Ben af en toe aan het spookrijden , want daar is de schaduw. Het is zo’n 30 graden en in de zon is het bijna niet te doen. Je kan er niet tegenop drinken.Daphna herkent de berg .Martin komt als een goede herder even kijken waar we blijven. Hij verteld ons dat we nog maar een kilometer naar boven moeten . Martin kennende is het wel iets meer, maar we gaan vol goede moed verder. Reken in mijn hoofd uit hoeveel tijd ik nog moet fietsen om over 2 km boven te zijn, dat is een goede afleiding tijdens het doortrappen.En inderdaad als we bijna bij het einde zijn herken ik het ook. Waarschijnlijk had ik de vorige keer nog minder zicht op het uitzicht en meer op weg. Dit keer de Montemangio wel in een keer op gefietst.
Na even bijgekomen te zijn en de bidons weer gevuld te hebben maken we een aardige afdaling. Op weg naar Vila Pardi, een buitenhuis uit de 18e eeuw, dat beheerd wordt door een Italiaanse familie die opgegroeid is in Nederland.Er is ook een zwembad bij , deze is nog maar een paar dagen open , dus het water is voor mij te koud.
bloemzwembad-bij-lucalunch-bij-luca
Maar het grootste gedeelte van de groep maakt er dankbaar gebruik van . Ik begin maar weer aan mijn blog. Want het is anders niet bij te houden. We maken lange fietsdagen en daarna uitgebreid diner en lig dus eigenlijk geen avond voor 23.30 in bed . Heb dan echt geen energie meer om wat te schrijven. Alle foto’s moeten ook nog geknipt , geplakt en verzonden worden. Maar ik doe mijn best. Een lange tafel in de tuin staat voor ons klaar en we krijgen daar heerlijke anti pasti en 2 soorten spaghetti, met fruitsla na. Iedereen is loom van het hele gebeuren en zou het liefst met de auto terug willen. Maar hup weer op de fiets en nog maar 45 km te gaan. We moeten natuurlijk ook weer een stuk omhoog en zien vanuit de hoogte het meer waar  Puccini heeft gewoond. We besluiten via Viareggio terug te rijden naar Forte en niet nog een berg te nemen. We vinden dat we onszelf wel mogen trakteren op een ijsje . Het is nog wel een eindje , we rijden best wel stevig door. Midden in een dorpje doemt ineens een agente op die als klaar-over speelt. Ze ziet onze colonne aankomen maar vindt het toch nodig om de bambini voorrang te geven. Moet dus flink remmen en bij het  opstarten is altijd weer zo lastig om vaart te maken en de anderen weer te bereiken. We wachten op het station van Viareggio op Marga die daar aan komt. Maar in Italie heb je waarschijnlijk dezelfde spoor planners als in Nederland. Ook haar trein heeft vertraging , dus we gaan vast richting de boulevard. Bij de ijstent aangekomen , willen er een aantal mensen doorrijden. Maar wij gaan wel voor en Italiaans ijsje. Het is nog 12km naar het hotel.Met Manja,Daphna ,Vera ,Joeda,Marja , Jaron en ik trotseren we de heftige wind . Hier heb je voor het merendeel pijn- en palmbomen , daaraan kan je niet goed zien hoe hard en welke richting het waait. We komen er. Gaan ons klaarmaken voor de traditionele vrijdagavond bij Jenny en Martin. Ook hun zoon Daniel is aanwezig. En Marco van Biemme, die ons deze drie dagen met het busje begeleid is er met vrouw en zus . Marco rijdt de hele weg achter ons aan , met allerlei fiets reparatie spullen en water. Hij zorgt er ook voor dat mensen weten dat er een fietscolonne rijdt. Het is weer een mooie combinatie van Joodse traditie , gastvrijheid en heerlijk eten, deze vrijdagavond .Het is dan ook weer 23.30 als we met z’n allen teruglopen naar het hotel.
https://www.relive.cc/view/1006638470
84
De laatste fietsdag.
Lekker geslapen met mijn benen wat omhoog , maar als ik de trap af loop voel ik mijn spieren wel heel erg. Weet dat het vandaag een hele zware dag wordt. Met een klim over een weg van 15 km. Volgens Martin ,eerst een gedeelte met een behoorlijke stijging en de rest van de 14 km een continue stijging tussen de 5-7 %.We beginnen zoals gewoonlijk met het uitgebreide ontbijt. De dame die daar voor de koffie en de eieren zorgt is de vrouwelijke personificatie van Fawlty Towers’s Manuel. Meer dan 3 kopjes koffie kan ze niet onthouden .Als Guya zegt dat de gebakken eieren voor haar zijn , verteld ze haar : we don’t speek before . En krijgt ze haar eieren in eerste instantie niet. Hilariteit alom. We vertrekken vanaf het hotel en moeten lampjes en jasjes meenemen. We gaan door een tunnel en na die tunnel zijn we boven de boomgrens. Heb besloten om te kijken hoever ik kom en me niet gek te laten maken. Ken mezelf echter goed genoeg dat ik niet goed genoeg mijn grenzen kan aangeven. Het eerste gedeelte is net zoals de voorgaande dagen redelijk vlak , maar merk aan de teller dat er ook flinke stukken vals plat gaan. Je  denkt dan dat de weg vlak is , maar er zit toch een niet zichtbare stijging in .Het landschap in Toscane is bijzonder , veel velden, bergen en ongerepte natuur. De meeste huizen zijn in okergeel of rood. Verbaas me elke keer weer dat alles zo verspreid is. In de  vele bergdorpjes zijn  steeds maar maximaal enkele tientallen huizen. Een supermarkt of school zie je er niet. Ben waarschijnlijk veel te praktisch voor dit mooie landschap, maar geniet er zeker van. Voor ons is alles tot in de puntjes door Jenny en Martin georganiseerd. We beginnen aan de klim, probeer mijn laagste versnelling op mijn kleinste blad nog niet te gebruiken, zodat ik altijd nog één reserve heb. Het is al snel als ik probeer in mijn laagste versnelling te zitten, maar daar blijk ik al op te fietsen. Heb geen idee hoeveel ik al gefietst heb als ik op mijn metertje kijk, deze ben ik vanochtend vergeten op 0 te zetten. Heb dus geen referentie kader en besluit maar door te trappen en te hopen dat ik een eind kom. Eindelijk zie ik Marijke en Daphna staan en stort van mijn fiets. Even op adem komen en bijdrinken. Af en toe een slokje nemen terwijl je de berg op fietst lukt wel, maar je moet zo zorgen dat je je balans houdt en niet omvalt. Vandaar dat ik dat dat niet al te vaak doe.Je hoort het water van de bergen stromen, soms zie je een zowaar een klein watervalletje .Heb af en toe de neiging om te stoppen en mijn handen er in te houden. Dat houdt natuurlijk veel te veel op  en dat busje wat maar steeds achter me aan tuft , daar wil ik nog niet in. Uiteindelijk stoppen we een tweede  keer , mijn onderrug is totaal verstijfd en alle bol en hol en andere pilates oefeningen helpen niet meer. Als ik voor de derde keer bij wil komen ,omdat ik denk dat ik te snel weer buiten adem ben, zien we Martin weer om de hoek verschijnen. Nog maar 100 meter, hij heeft gelijk . Na de volgende bocht staat de rest van de groep ons op te wachten en zich voor te bereiden voor de tocht door de tunnel.
daphnajudytunnelManja, Jaron, Noemi,Tim,Vera, Maurits,Judy ,John,Mike, Shimon, MartinJoeda, Daphna, Marijke en Arnold.
Jasjes aan lampjes aan en we gaan met een rotgang naar beneden .
Natuurlijk wel voorzichtig ,flink in de remmen knijpen en rustig door de bochten. Er rijden ook een hoop motoren die de bochten wat ruimer nemen , dus het blijft oppassen geblazen. Als we naar 15 km beneden zijn besluit ik om straks niet nogmaals deze berg te beklimmen. Het is de enige mogelijkheid om weer naar Forte te komen. Maar heb goed opgelet op de fietsers die naar boven gingen. Allemaal mannen die aan het ploeteren waren. Ik baal, maar denk wel dat het een wijs besluit is.
lunch-laatste-dag
Maar blijf tijdens de lunch twijfelen. De risotto die in een kaas wordt opgediend stoot tegen mijn hoofd, ik ben een echte kaaskop. De ober is ietwat beledigd als Vera maar één schepje wil, gelukkig ,mag hij nog een keer bij haar langs komen. De absolute meerderheid stapt weer op, we zitten op 288 meter en waren geklommen tot 822. Vind het jammer dat ik niet op de fiets zit , maar denk toch dat het het verstandigste was. Had al nooit kunnen bedenken dat ik ooit de weg omhoog helemaal zou kunnen halen , dus alles is relatief. Als het busje na vijf kwartier boven is , ben ik super trots op de behaalde prestatie van deze groep. Wat een kanjers zijn het allemaal! Laadt mijn fiets weer uit en we gaan door de tunnel en dan weer naar beneden. Handen , nek, vingers zijn totaal verkrampt, maar ben me zeer bewust dat ik deze hele berg op gefietst heb. Wat ben ik rijk , met al deze mensen die me de afgelopen jaren en zeker ook deze dagen zo gestimuleerd en geholpen hebben om te kunnen fietsen voor Alyn. Want daar doen we het allemaal voor. Om eind Oktober weer vijf dagen mee te kunnen fietsen door het noorden van Israël. En een heel mooi sponsorbedrag mee te nemen voor alle kinderen van Alyn . Wil je meedoen, natuurlijk kan dat , kijk maar eens op www.alyn.org. Wil je één van de deelnemers sponsoren , natuurlijk kan dat, kijk dan eens op www.alynactive.com. We besluiten deze fantastische dagen bij Casale, een restaurant met een prachtig uitzicht op de vallei.
uitzicht-2
Zondag gaat iedereen weer zijns/haar weegs en hopen we elkaar en iedereen ,fietsers en natuurlijk zeker de sponsors , waar ook ter wereld snel weer in goede gezondheid te zien.
 92
https://www.relive.cc/view/1008188839
Wil je een reactie achterlaten , dat kan ook op deze website. Wil je iemand sponsoren kijk dan ajb op www.alynactive.com. Wil je via Nedrland geld overmaken zodat het fiscaal aftrekbaar is dan graag op rekening nummer Alyn NL63ABNA0608247529,  met de naam, met wie je dit bedrag wil steunen.
Vanuit Italië hebben we Tom Dumoulin natuurlijk gevolgd , geweldig . Maar wij hebben een bijzonder goed doel waarvoor wij fietsen en wat die kinderen kunnen doen omdat wij voor ze een sponsorbedrag meenemen is ook voor ieder individu op zich een wereld prestatie. Hoop dat jij/ u jullie ons daarbij kunnen helpen.
Warme groet,
Judy

 

4 gedachtes over “Alyn 2017 # 6 Italfun

  1. Lekker zo te fietsen in de ons zo bekende Toscana, wij zijn jaloers op jullie en nemen ons pet voor de helle groep af. Kol Ha-Kavod

    Carry en Ury

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.