Alyn 2016 # 5 Italfun

Italfun

25-5-2016

6.17 En ben wakker. Hoor op mijn oortje op radio 1 , Paolo Conti met Hear , hear, it’s wonderful 3x  good luck my baby . En ik ben het helemaal met hem eens. Maar ja, drie dagen fietsen in de bergen van Toscane , is wel en hele opgave. Zeker omdat we de afgelopen weken heel weinig hebben kunnen fietsen, omdat het in ieder geval op zondag, regelmatig regende.

Het is nu voor het derde jaar dat we naar Italië gaan. Martin en Jenny hebben toen het initiatief genomen om de Nederlandse ploeg , die ook voor Alyn  rijdt , uit te nodigen. Martin en Jenny zijn Nederlanders die in Italië wonen en Martin is bijna dagelijks in de bergen aan het fietsen. Hij kent bij wijze van spreken elke afslag. In ieder geval elke plaats waar je lekker koffie kan drinken en kan eten.

Dit jaar hebben we een record aantal fietsers die mee gaan, 33 fietsende mannen en vrouwen . En enkele vrouwen die hun mannen van de zijkant komen aanmoedigen. Hopelijk wordt iedereen zo enthousiast over dit fietsen en groeps- vrienden gevoel, dat het merendeel ook besluit om mee naar Israël te gaan. Daar gaan we begin november meedoen met the wheels of love. Een 5 daagde sponsor fietstocht voor alle kinderen in Israël die een beroep doen op het kinderrevalidatie ziekenhuis in Jerusalem. Achtergrond, geloof , overtuiging, kleur en leeftijd , iedereen wordt gelijk behandeld. Alyn is het enige specifieke kinderrevalidatie centrum ter wereld. Er worden daar dan ook veel onderzoeken , nieuwe technieken en methodes ontwikkeld . Deze worden door veel andere klinieken in de wereld  bewonderd en overgenomen. Omdat de verzekeringsbijdragen niet afdoende zijn, hebben ze zo’n 17 jaar geleden de Alyn wheels of love ontwikkeld. Het is een internationaal event geworden , waar zo’n 400 mensen vanuit de hele wereld aan meedoen. Hoe en wat daar gedaan wordt is te lezen in mijn verslag van vorig jaar, of kijkt op de Engelstalige website van Alyn.

IMG_3046

Terug naar Italië , Martin en Jenny hebben alles tot in de puntjes geregeld. We worden bij Pisa opgehaald met busjes en rijden dan naar Biemme Bike. Fietswinkel in Forte di Marmi. Daar is alles al voorbereid op de komst van de , deze keer zeer grote groep . Een deel van de fietsers is met de auto gekomen en ook een aantal vrouwen , die niet mee fietsten , is weer van de partij.

IMG_3050IMG_3052

Martin heeft mij al verteld dat hij prachtige tochten voor ons heeft uitgestippeld. Werd echter niet zo blij , toen hij vertelde dat hij dit jaar extra veel bergen , met grote hoogtes op het programma had gezet. Ik meteen in de stress en zei dat we dit jaar nog maar weinig hebben kunnen fietsen. Ik ben wel de zwakste schakel bij deze fiets groep. Begreep dus dat hij mijn ongerustheid niet zo serieus zou nemen. Op Schiphol hoorde ik dat bijna iedereen dit jaar nog maar weinig getraind had. Hopelijk melden zij dit ook en kan Martin in plaats van twee keer twee bergen die 7 km lang zijn en een heel groot stijgingspercentage hebben ,een alternatief vinden. De regen zal in Italië in ieder geval geen roet in het eten gooien.

Nu nog in het vliegtuig, wachten op de dingen die komen gaan. In ieder geval genieten dat we gezond van lijf en leden zijn om deze tocht weer te gaan proberen. Met z’n allen in de bus en een speciale auto voor alle meegebrachte fietsen. Gelukkig had Marion op tijd door dat we David J. nog misten. Naar het hotel ,waar we met z’n allen slapen , om daarna door te gaan naar Biemme. Ik krijg zelf zoenen van Marco , de eigenaar. Alle meegebrachte fietsen worden weer in elkaar gezet en voorzien van een naamkaartje. Fietsen terug naar het hotel , ondertussen alle buitengewoon mooie etalages bewonderd. Bij sommigen artikelen staan er niet eens prijskaartjes .  Lopen naar het strand en genieten daar  nog even van de zon, de Nederlandse vlag ,de instructies en routes die we gaan volgen.

IMG_3054IMG_3059IMG_3065

Ondertussen is het al 23.38 en  hebben we weer genoten van het strand feest / eten bij Plagio di Angelo . Het stamstrand van Jenny en Martin. Genoten van de pizza’s uit de nieuwe oven. En de pizza’s die door Arnold en Bettina gemaakt waren , waren helemaal super. Daarna aan 3 lange tafels gegeten . En je ziet ook de mensen die voor het eerst mee zijn, Daphna, Shimon, Peter , Beike, David J., Robin en Hans meteen opgenomen worden in het groepsgebeuren. Wat is het toch een bijzondere happening. Nu maar snel een paar uurtjes slapen , voordat morgen de burgemeester van Forte het officiële startsein geeft. Morgen op weg naar Lerici.

IMG_3196

 

Lerici

26-5-2016

We zijn er allemaal klaar voor om 8.35 , op naar de officiële opening door de burgemeester van Forte. Heb nog net op tijd door dat mijn handschoenen nog op de kamer liggen . Het is de derde en laatste keer dat deze charmante goed geklede burgemeester het lint doorknipt. Ligt niet aan ons , hij gaat met pensioen.

IMG_3068IMG_3067IMG_3071IMG_3072IMG_3083IMG_3076IMG_3088

Na de plechtigheid worden we door de lokale politie nog even door het dorp geleid, voordat ze ons naar de stadsgrens brengen. We rijden langs de kust naar Carrara, je ruikt de zee. Het tempo ligt al hoog , probeer een beetje in de voorhoede te blijven, weet dat de rest me toch wel inhaalt. Dit jaar rijdt Mikelle  mee als steun en echte achterwacht van Martin. Hij is een jonge , super fietser. Blijkt een professionele  wielrenner te zijn geweest. Het eerste gedeelte is redelijk vlak en kan ik aardig meekomen. We zijn wel met een hele grote groep , zo’n  33 man/ vrouw. Denk dat het best indrukwekkend is als je zo’n hele stoet gele fietsers langs ziet komen. We fietsen grote gedeeltes op de weg. Die is niet overal even goed aangelegd. Er zijn regelmatig flinke gaten in het asfalt . En als die er niet zijn dan liggen de putten of wel diep in het asfalt ,of juist een stuk daarboven. Ogen dus op de weg gefixeerd.  Kijk ook regelmatig vooruit of ik iedereen nog zie . Kijk ook wel af en toe naar de mooie vergezichten , huizen  en de natuur ,heel mooi.

IMG_3091IMG_3089IMG_3092

Het ruikt af en toe naar jasmijn. Maar concentreer me toch maar weer op de weg . En daar gaan we dan toch wel ineens omhoog. OK, maar in mijn laagste blad en snel zit ik ook al op mijn laagste versnelling. Hoe ging het ook alweer , dat ademhalen? Concentratie, rustig in en uit, en dan af en toe diep inademen door je neus en uit door je mond. En dat naar je buik , anders lijkt het meer op hyperventileren.  Hoe lang is deze klim ,waar moet ik me op vastbijten, welke ijkpunten zal ik nemen, wanneer gun ik het mezelf om af te stappen? Hoeveel bochten komen er nog, waar is iedereen? Ach ,zomaar een aantal vragen die bij me opkomen , terwijl ik heel rustig doortrap. Rein komt naast me fietsen en spreekt me moed in. Zie het bordje Lerici , 5 km. Nou dat is nog even , maar weet dat we er dan ook wel moeten zijn. Het is warm zo’n 23 graden. Maar  na nog  twee bochten zie ik iedereen staan op het hoogste punt.

IMG_3094

Even bijkomen en bij drinken, dat durf ik niet onderweg , als ik aan het fietsen ben. Of je ploetert naar boven of je gaat met een noodvaart naar beneden. Niet echte gelegenheden om je bidon uit zijn houder te halen. We stoppen in SanTerenzo voor een kop Italiaanse koffie. Maken wat foto’s , maar een gedeelte vond de koffie toch aantrekkelijker.

IMG_3099IMG_3103IMG_3105

We moeten nog een klim voordat we gaan lunchen. Nou ja , vooruit dan maar. Anderhalve kilometer klim in het vooruitzicht. Spieren voelen stijf aan nu ze koud geworden zijn. Fiets een stuk met Daphna , tot onze verbazing zijn we ineens bij het restaurant. Eten daar risotto en spaghetti .

IMG_3107IMG_3108

Het duurt lang en warmen ons af en toe maar even in de zon, op een bankje of op de marmeren tegels. Na de lunch geeft Martin ons een optie. De ” korte” weg naar Forte , of de Monte Marcello beklimmen. Ik denk even na en besluit het te proberen om de berg op te klimmen. Marco rijdt er toch achteraan met zij busje. Als de splitsing gemaakt wordt , vragen er enkele mensen of ik met de korte weg mee ga. Denk dat ik het meest verbaasd ben als ik zeg dat ik de berg wel wil gaan proberen. Het zal een half uur klimmen zijn, volgens Martin. Natuurlijk gaat iedereen langs mij heen naar boven. Weet ik het zeker, ben ik niet te overmoedig geweest, waar is dit voor nodig, waarom doe ik mezelf dit aan, wat en wie wil ik wat bewijzen? Stoppen , afstappen , lopen , wanneer begin ik eraan? Ook bij deze berg fiets ik met Daphna. Zij heeft zelf nog even lucht om iets te zingen als motivatie om door te gaan. Gesher tsar meod , een Israëlisch  liedje over de mooie regenboog. Ik maak er snel gesher tsar rachok , een regenboog die ver weg is ,van.  Dan komen we Martin tegen die zegt dat we er zijn. Het verbaasd mij dat de groep er niet staat. Als we weer een berg zijn , zegt Martin, dit is echt de laatste berg . Nog maar een kilometer klimmen. De moed zakt mij totaal in mijn schoenen. Mijn hoofd bonst in mijn helm . Denk na wat ik zal gaan doen. Dat busje dat ik de hele tijd achter me hoor rijden , helpt niet echt. Besluit even , samen met Daphna  bij een schaduwplekje te stoppen om iets te drinken en mijn hart weer een normale hartslag te gunnen.  We proberen verder te gaan. Maar ineens lijk ik geen energie meer te hebben. Het half uur is ook allang verstreken, hoewel ik er wel vanuit was gegaan dat het een half uur voor de snelle fietsers was. Natuurlijk een groot deel psychologisch . Als Martin niet verteld had dat we er al waren ,had ik mijn laatste beetje energie, in mijn gevoel, niet verbruikt en probeer je het nog vol te houden. Als ik nog maar 5 km per uur rijd  en Hans zie lopen in de verte, besluit ik ook maar even te gaan lopen. Na 20 meter komt Mikelle eraan en zegt nog maar 200 meter. Weet niet of ik hem moet geloven, really! Dan zie ik de ploeg staan en stap voor die laatste meters weer op. Jeetje mienna wat was dat een klus. Maar moet eerlijk toegeven dat ik stiekem toch wel trots op mezelf ben . Dat ik het geprobeerd en gedaan heb.

IMG_3112

Nu dan echt naar beneden . Rijden terug naar Forte wat toch ook nog wel een uurtje doortrappen was. Nog een lekke band van David G. . Even langs het strand om te kijken wie daar allemaal zitten. Maar dan toch maar naar het hotel voor een warm bad en wat stretch oefeningen. En natuurlijk om mijn blog bij te werken. Om 20.00 worden we weer verwacht in een van de restaurantjes in Forte te gaan eten. Daar zijn we vorig jaar ook geweest en het is zeker voor herhaling vatbaar. Kortom een heerlijke , zware, zonnige, gezellige dag , waar we ook nog eens 90 km hebben gefietst , met een 1400 hoogtemeters.

IMG_3218

 

Lucca

 

27-5-2016

 

We gaan er weer voor. Dit keer vertrekken vanaf het hotel , waar we allemaal verblijven. Bij het ontbijt is het dus al een gezellig gebeuren. We zijn de vorige jaren ook naar Lucca gegaan en weet nog een beetje hoe zwaar dit was. Wil niet meteen in de twijfel mode gaan staan. Ga het maar proberen. Als ik op mijn fiets stap voel ik duidelijk op mijn zitbotje dat ik daar gisteren ook allang op gezeten heb. Met mijn nieuwe Maccabi cycling tenue moet het toch wel gaan, hoop ik. Fiets een heel stuk met Bettina op en we kletsen wat over onze kinderen.

IMG_3156 Bettina en Judy  IMG_3150 Martin                   IMG_3155 Mike en Tim      IMG_3187Daphna en Jaron     IMG_3159  Manja, Hans  IMG_3160      IMG_3152 Ingrid en Ron

Inderdaad gaan we al heel snel over in vals plat te fietsen. Geef haar aan dat zij maar lekker haar eigen tempo verder moet gaan fietsen , dat ik even mijn mond moet houden om adem te sparen . Weg is ze. We rijden op de gewone weg en er zitten veel kuilen in de weg. Het is altijd fijn als iemand voor je met een handwijzing aangeeft dat er een gat in de grond zit. Ik doe dit , als ik het op tijd zie, regelmatig . Besef me opeens dat ik waarschijnlijk weer de laatste ben, omdat ik het busje weer achter me hoor. Nou dan maar gewoon met twee handen aan het stuur blijven. Vandaag heeft een tweede vrijwilliger zich bij ons aangesloten, Fransesco, hoe Italiaans wil je het hebben. ’s Avonds hoor ik dat hij in het dagelijks leven priester is.

IMG_3216 Mikaelle en Fransesco

En van het vals plat gaan we over naar het klimmen . Zie nog wel mensen fietsen  en trap op mijn eigen tempo door. Op een gegeven moment stop ik even om wat te drinken . Het is 29 graden en fietsen veel in de zon. Op een gegeven moment zie ik Martin verschijnen. Hij geeft aan dat ik altijd in het busje kan stappen. Mijn onzekerheid slaat meteen weer toe. Lig ik dan zo ver achter? Hij zegt van niet , maar geloof ik hem ? Wat zal ik doen, blik op oneindig , kop in het zand en door ploeteren of door fietsen? Durf ik hem te vragen hoe lang het nog is , of ben ik er dan meteen klaar mee en stap ik toch in dat busje? Vooruit , ik vraag het maar. Nog 1 km omhoog zo’n 10 minuten. Ik reken dus op 15 minuten. Op mijn klokje zie ik de minuten verspringen en ben echt aan het aftellen. Hij spreekt me nog even moed in door te vertellen dat ik het vorig jaar wel gehaald heb. En ja hoor , daar staat iedereen .

IMG_3115IMG_3124 Jaron , Beike, Judy, Peter, Martin en David J. in Maccabi Cycling outfit

Sommigen weer aan de koffie, ik pak mijn banaan uit mijn achterzak en eet die met zeer veel smaak op. Ben trillerig en begrijp dat mijn energie behoorlijk op is. Heb vandaag mijn Strava ,app waarop je route op geregistreerd wordt, aan. Vraag aan Shimon of ik weer wat kudos , soort punten ,van hem krijg . De high five van Manja en schouderklop van Vera doen me ook goed. Net zoals de andere complimenten. Mijn rechter gedeelte van mijn rug voelen gespannen aan , net zoals alle spieren in mijn nek. Nadat ik een beetje bijgekomen ben nemen we de afdaling, op weg naar Lucca. Dit keer geen extra lusje. Na de afdaling gaan we een heel stuk vlak. Ik fiets een heel eind achter Robin aan en kan zo weer een aardig tempo rijden. Hij heeft niet in de gaten dat ik achter hem rijd. En als hij dan ineens vier tot vijf kilometer harder gaat rijden , kan ik hem niet meer bijhouden. Het is niet zo ver meer naar Lucca en daar aangekomen fietsen we twee rondjes over de stadsmuur. We zijn wat te vroeg om al naar het restaurant te gaan. Dit keer geen pasta pesto, maar een salade.

IMG_3137IMG_3139

We rijden even naar het centrale plein om daar onze traditionele groepsfoto te maken. Jaron wordt nog aangesproken door een Israëlisch echtpaar die de shirtjes van Maccabi cycling ziet.  De volgende berg komt al snel in zicht nadat we Lucca uit zijn. David G. Heeft op zijn Garmin gezien dat het een klim van 200 meter zal zijn. Nou dat moet dus wel te doen zijn.  Maar het blijken 200 hoogtemeters te zijn. En ik denk dat die verspreid zijn over een flink aantal kilometers. Oh , jee daar heb je dat busje weer. Wat zal ik doen? Onder een brug , drink ik weer even wat bij. En stap weer op. Het is zwaar, warm en hoog. Weer een bocht en als ik de auto’s schuin boven me zie rijden, weet ik niet of het wel haalbaar is. Ga maar even lopen. Dan zie ik Martin weer verschijnen. Echt waar nog maar 100 meter. Als ik ook Jaron zie verschijnen, vertrouw ik het wel, nog maar een paar meters en dan heb ik inderdaad deze berg ook wel bedongen.

IMG_3225

IMG_3205 Vera      IMG_3206      Paul IMG_3207 Mike

 

IMG_3208  David G.           IMG_3209 Robin         IMG_3210 Shimon, Arnold en Beike

  IMG_3213 Manja IMG_3211 David J. IMG_3212 Maurits

 

  IMG_3204 Vera en John IMG_3214 Marja IMG_3215 Daphna

 

Kom even bij en dan gaan we weer stijl naar beneden. Richting Viareggio .Knijp flink in mijn remmen, zo hard naar beneden hoeft ook weer niet. Bij het rechte stuk rijd ik een hele tijd tussen Manja en Marja in. De auto’s houden vaak rekening met fietsers , maar soms ook helemaal niet. Er rijdt een auto met zo’n noodvaart dicht langs ons , dat ik bijna in het gras terecht kom. Maar iedereen en alles fiets en raast gewoon door. Peter regelt ook hier regelmatig het verkeer, alsof hij hier ook alle wegen kent. Wat kan hij hard fietsen! Door het stadje Viareggio gaan we met aangepaste snelheid. Even naar de prachtige, immens grote boten kijken. Er is niemand thuis en we kunnen ons dan ook niet laten uitnodigen om ergens aan boord te gaan. Dan maar naar het restaurant waar Martin taart heeft geregeld. Arnold wordt gesommeerd om even door te fietsen, maar alle dames bij hem in de buurt gaan meteen op tilt. Kom niet aan “onze” Arnold , de oudste deelnemer. Maar die met een souplesse en gemak , menigeen voorbij fietst. Prachtige boulevard , winkels zijn dicht in verband met de siësta. De ijskoffie met gebakjes zijn heerlijk.

IMG_3146 Shimon

Niet oppassen met wat je eet , gewoon op en top genieten. Het is vandaar nog ongeveer 11 km naar het hotel , gelukkig weer vlak. Fietsen netjes achter elkaar aan en hebben een aardig tempo , met wind tegen. Fietsen even langs het hotel ,maar merken dat snel op. Gelukkig vandaag heeft mijn Strava het opgenomen, 91 km en 792 hoogte meters.

IMG_3224IMG_3219

Direct vrijdagavond bij Jenny en Martin thuis , wat ook altijd weer een feestje is ! Ook dit keer weer een bijzondere en emotionele sjabbat viering ,met heerlijk eten in de tuin.

 

Fortodinovo

28-5-2016

Martin heeft ons voorbeeld op een hele zware dag. Er zijn enkele mensen die twee dagen 90 km fietsen wel meer dan genoeg vonden en ook een vakantiedag willen. Ik twijfel erg. Zeker omdat het vandaag de zwaarste dag van de drie zou worden. Ik neem me voor om in ieder geval te starten en dan niet al te moeilijk te gaan doen , als ik eventueel in de bus wil stappen. Marco , de eigenaar van van Biemme Bike , rijdt al deze dagen achter ons aan. Hij is degene die de lekke banden en andere fietsproblemen in een mum van tijd oplost. Hij heeft extra water en de mogelijkheid om de fietsen en fietsers mee te nemen. Eerst maar weer een heerlijk ontbijt met ei , yoghurt en vers fruit in het Primula hotel. Nog wat extra lucht in de banden en dan toch maar weer opstappen. We worden uitgezwaaid door Marlyse ,Guya, Joppie en Jenny. Vandaag fietst Noemi ook weer mee. Mijn maag en buik lijken wel een wedstrijdje te doen wie het meeste spanning kan opvangen. Maak mijn bril nog maar een keertje schoon, daar die regelmatig beslagen wordt door het aan alle kanten aflopend zweet. We worden vandaag verblijd met de aanwezigheid van Daniël , de zoon van Jenny en Martin. Hij zegt dat hij weinig fietservaring heeft, maar blijkt een super conditie te hebben .Rein zijn lekke band wordt nog even vervangen en we gaan op weg. We stoppen keurig bij alle rode stoplichten, de politie heeft posten ingenomen om te bekeuren. In het weekend wordt er veel gefietst. Het eerste gedeelte is redelijk plat en gaat goed. Het tempo zit er meteen weer behoorlijk snel in en gaan we over in vals plat. Wat inhoudt dat je denkt dat het vlak is , maar je tempo ligt ineens een stuk lager. Je stijgt bijna ongemerkt . Na ongeveer 25 km , komen we bij de echte beklimming aan. Het moet een beklimming van 7 km lang worden , met een stop na anderhalve kilometer. Mijn geest gaat al bijna op tilt , maar begin er toch aan. Maar al snel neemt mijn hartslag een heel behoorlijk hoog tempo aan , mijn trapslag een hele langzame. Ik baal ervan dat ik het niet meer in de hand heb. Komt het nu omdat ik er zo als een berg tegenop hem gezien , of lukt het inderdaad niet. Stap even af om mijn hart weer te laten kalmeren. Normaliter lukt dat redelijk snel , door diep in en uit te ademen. Lukt nu niet en besluit dan ook met nog zes kilometer klimmen in het busje te stappen. Marco zet de fiets er in en ik ben nog steeds niet op adem.  Probeer mezelf dan ook te overtuigen dat het een  goed besluit is , hoewel ik me wel afvraag waarom het nu niet lukt. Heb nu wel de tijd om naar de olijf-en citrus bomen te kijken. Er zijn hier ook behoorlijk wat wijnranken.

IMG_3201   Bettina en Rein IMG_3182  Peter IMG_3189 Martin IMG_3181Shimon en Tim

We stoppen bij een openlucht museum met allerlei oude motoren. Mikaelle en Fransesco nemen hier afscheid van ons. Een andere Marco fiets nog wel mee. Wij vragen ons af waarom hij geen ondoorzichtige fietsbroek heeft aangetrokken.

IMG_3164

Ook na deze stop met nog 5 km klim ga ik weer in het busje zitten. Bij elke bocht die elke keer weer omhoog ga ben ik blij dat ik dat gevecht niet aan ben gegaan. Heb buitengewoon respect en bewondering voor iedereen die doorgaat. Daphna heeft het zwaar , maar zet met zo’n doorzettingsvermogen door dat ze op de fiets helemaal boven in Portodinovo aankomt. De ontlading is dan ook groot. Johny die vaak vooruit fiets in zijn eigen tempo zit boven al op iedereen te wachten. Mijn fiets wordt weer uit het busje gehaald , zodat ik bij de volgende etappe weer mee kan doen. We bezoeken het oude stadje uit de 13 e eeuw , waar Dante Allieri gevangen  schijnt te hebben gezeten.

IMG_3167IMG_3166IMG_3171IMG_3220IMG_3221

Volgens Martin komt er nu een klim van anderhalve kilometer . Nou dat moet te doen zijn. Deze klim blijkt echter vier kilometer te zien, maar is ook voor mij te doen. Daarna een hele lange afdaling , op zich natuurlijk lekker , maar deze is echt lang. Je moet continue in je remmen knijpen , om alle haarspeldbochten netjes te kunnen nemen. Het verkeer komt je tegemoet en rijdt achter je. Er wordt dus ” auto” geroepen de auto’s zelf toeteren dat ze eraan komen. Heb pijn in mijn handen en de spieren van mijn nek naar mijn schouders staan in brand. Maar je kan je concentratie geen seconde laten verslappen , neem het dan ook maar op de koop toe. Blijven beneden op elkaar wachten , ook op David die zijn tweede lekke band moest laten maken. Volgens Martin nog een klein stukje vals plat en dan splitsen we ons op . De keuze is strand of nog een klim in Pietrasanta. Maar dat vals plat is alleen maar vals, potverdorie het is weer een heuse klim. Vera zegt dat ze me nog nooit zo heeft horen mopperen. En Maurits noemt het geen Italfun meer maar Italfu.k. Volgens David J. moeten we alle afstanden die Martin aangeeft minimaal met anderhalf vermenigvuldigen. Volgens Martin komt het dat hij al 60+ is en vindt dat een gerechtvaardigd excuus. Kortom ben wel blij met af en toe het duwtje van Peter , Shimon en Arnold. Maar dan moet je ineens ook veel harder trappen, dus wil ik het toch weer op eigen tempo doen. En ondanks dat de zon heftig schijnt, het is 30 graden, kom ik boven.

IMG_3173 Het witte is marmer, bij een Marmergroeve.

Heel bijzonder om de pijnbomen te zien die schuin op de berg staan. In Pietrasanta speelt een fanfare, misschien hier ook wel voor onze ridder te fiets Vera. Besluit mee te gaan naar Pietrasanta en daar op het plein te blijven wachten , als de die hards, Vera, Manja, Jaron, Shimon, Peter, Arnold, Robin, Tim , Paul , Mike en Martin , nog een steile klim gaan maken. Ook de vier kilometer blijken 5,6 km te zijn.

IMG_3203

Na vijf kwartier zijn ze terug en genieten dan na van hun letterlijke topprestatie en het welverdiende Italiaanse ijsje. Nu nog z’n 15 km terug naar het hotel , waar we onze spullen pakken en naar Biemme gaan om onze fietsen weer in te laten pakken.

IMG_3223

Eten ’s avonds in weer een heerlijk restaurant met een prachtig uitzicht. Alle calorieën die we eraf fietsen ,eten we er met gemak weer aan. De eigenaar is sinds ons vorige bezoek zo enthousiast over Alyn dat hij op zijn website een verhaal en link heeft geplaatst. Er worden spontane speeches gegeven om Martin en Jenny ongelofelijk te bedanken.

IMG_3175IMG_3176IMG_3180 Daniel, Martin en Jenny

Voor al het werk, de organisatie , hun enthousiasme en de vrijdagavond bij hun thuis. Het waren dan ook ,zonder te overdrijven, fantastische dagen , zo bijzonder om mee te kunnen maken. En dat allemaal met het idee dat we in november goed getraind naar Israël willen gaan . Om daar mee te kunnen doen aan de Alyn sponsor fietstocht. Dit jaar wordt er vijf dagen door de woestijn gefietst. Wil je iets meer weten kijk dan eens op www.alynride.org. Wil je iemand of de groep sponsoren , dat kan natuurlijk ook, heel graag! Als je iemand persoonlijk wil steunen , meld dan zijn/ haar naam aub even , bij de donatie. Wil je meefietsen of meer informatie, neem dan contact op via www.alyn.nl. Of stuur mij een berichtje.

Zondag , de dag van vertrek regent en onweert het. Wat hebben we allemaal en met alles en iedereen geluk gehad .

Kortom: Ik ben dankbaar dat Martin en Jenny deze Italfun weer georganiseerd hebben. Ik ben dankbaar dat we de ooit de beslissing hebben genomen om voor Alyn te gaan fietsen.Ik ben bijzonder dankbaar dat een heleboel mensen dit bijzonder goede doel willen steunen.

Alvast heel erg hartelijk bedankt voor je/ jullie steun!

Judy

 

Gift  kan je overmaken op NL63ABNA0608247529  Ten name van stichting Alyn , in Amsterdam. Alle Alyn stichtingen worden gerund door vrijwilligers.

Alyn heeft een ANBI status, giften zijn dan ook fiscaal aftrekbaar.

 

9 gedachtes over “Alyn 2016 # 5 Italfun

  1. Weer een fantastisch verhaal Judy. Ik heb respect voor jullie allemaal.
    Veel plezier en succes met jullie voorbereiding/training voor de komende Alyn ride.
    Ik blijf jullie gewoon volgen.
    Groeten,
    Eddy

  2. Een prachtig verslag. Als je het leest en de mooie foto’s ziet spat het enthousiasme er van af. Jammer dat ik er niet bij kon zijn.

  3. Sommige anderen fietsen misschien iets sneller, maar jij moest naast het trappen ook je blog nog bijhouden !! Mooi project: fietsen voor Alyn en in noodgeval opgepikt door een (JNF)busje. Heb veel respect voor alle doordouwers !

  4. Lieve Judy, je hebt niet alleen op je fiets maar ook op je iPad weer een topprestatie geleverd. Door de zeer beeldende wijze waarop je (be)schrijft neem je iedereen mee naar 5 geweldige dagen in Italië en naar Alyn in Israël. Hulde voor jouw inzet, discipline en ongekende toewijding als ‘onze’ verslaggever!

    1. Lieve Judy,
      Weer een prachtig reisverslag van een bijzondere reis.
      Hoop iedereen weer in Israel te begroeten voor de Alyntour in november.
      liefs Marion

  5. Judy, in 1 woord, Kol Hakavod
    Jenny en ik verheugen ons weer naar de 4`ItalFunn 2017 die begint 24 tot 28.05.2017
    Een lieve kus en een warme omhelzing van:

    Martin vals plat en Jenny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *